خودخویش‌نامه

منِ من، منِ زیبا

2009-09-01T09:32:00.009+04:30

و من

ایستاده در منتها علیه نا باوری

آغوش گشوده ام برای خود

منِ زیبا

طره های پریشان بر چهره ام را بوسه می زنم

منِ زیبا

منِ من

ایستاده در برِ خود

خود را نگاه می کنم

که چه نرم و دلبرانه،

تن می دهد به فرجام های خود خواسته

تن می دهد به سِحر بازوانِ نا امنِ زندگی

و چه نازک و نحیف و نا خواسته،

گوشه ی هستی این و آن پرسه می زند

ساکت و آرام، پر از قداستِ لَخت لَخت بر جانش

دانش نامه ی سیارِ معاشقه های خود فریبم

معلم ِتازگی های نا شناخته ی ایام

پایه گذارِ مکتبِ رهایی بی قید و شرط

دادستانِ دل های غرقه در حقه های نا مطبوع

منِ من

ایستاده در منتها علیه نا شادی

خود را بوسه می زنم

که هُرم ِبوسه های فریب را مرهم است

خود را نوازش می کنم

که گرمای نوازش های دروغ را آرام است

منِ زیبا

منِ من
...

خط آتش

2009-06-21T13:52:00.006+04:30

ترسیدهام یکی دارد آواز میخواند صدایش را که ول میدهد توی گلویش از جا میپرم میترسم. مردم سعی دارند ساکتش کنند بیرون را نگاه میکنم.

کاش جایی غیر از اینجا بودیم. شکمهایی هستند که سیری ندارند میبلعند؛ همه نگاهها را، حرفها را، اضطرابها را، چراها را، بیجوابیها را.

میزنم زیرِ گریه مردم مات نگاهم میکنند. یکی آن طرفتر هم میزند زیر گریه ترسیدهایم همهمان ترسیدهایم.

"ما رفتارهای خشن انسانها را نسبت به یکدیگر "حیوانی" میخوانیم ولی به کار بردن چنین تشبیهی توهین به حیوانات است."* به ساعتِ موبایلم نگاه میکنم 4:37 است. باید برویم بیرون. دوباره میزند زیر آواز**:

Mother, should I trust the government?
Mother, will they put me in the firing line?
Mother, should I build a wall?
Is it just a waste of time?

خون و عرق بر چهرهها خشک شده. دستها و پاها همچنان لرزانند. اضطراب دارد خفهمان میکند. چارهای نیست باید بزنیم بیرون...
_____________________________
* آنتونی استر
** Pink Floyd-mother

بُردش یا خودش؟

2008-11-07T12:24:00.005+03:30

گاهی شروع میکنی به بازی کردن با کسی که بُردش برایت مهم است نه خودش! بین ِاین دو کلی فرق است. قبل از هر چیز مطمئن شو بُردن برایت مهم است یا طرف.

دنیای نارنجی ِهست ها و نیست ها

2008-10-30T22:34:00.002+03:30

من رنگِ نارنجی را دوست دارم. نمیدانم از بین ِمشاهیر کدامشان این رنگ را تقبیح کرده یا عزیز دانستهاند. به خیالِ خودم اصلاً مهم نیست این رنگ را دوست داشته باشم یا نه. رنگِ دیوارهای اتاق ِمن نارنجیست. خیلی اتفاقی، حتی خیلی قبلتر از آن که دیوارهای اتاقم نارنجی باشند؛ گلدانی داشتم که همیشه پر بود از گلهای خشک شدهی رنگارنگ. دارم میگویم کاملاً اتفاقی آن گلدان هم نارنجیست.

پتوی نرم و سبکی که دارم با آنهمه رنگهای خاکی و نارنجی و قرمز که زمستانها میانش مچاله میشوم و تابستانها دولا پهنش میکنم روی تنها کاناپهی سفید و راحتِ اتاقم، یک جورهایی به نارنجی ِدر و دیوار ِاین اتاق میآید. چیزهای نارنجی ِدیگری هم میشود اینجا پیدا کرد مثل ِیک مشت مو روی سر ِیک عروسکِ یک وجبی! یا رنگِ دو طرفِ پردههای اتاقم و چند تا خرت و پرتِ کوچکِ دیگر.

مهم نیست اینجا نارنجی باشد یا من رنگِ نارنجی را دوست داشته باشم. یا مهم نیست بگویم یکی از دیوارهای اتاقم از این رنگ محروم است چون سرتاسرش را یک کتابخانهی سادهی چوبی ِقهوهای از بالا تا پایین خفت کرده. یا مهم نیست بگویم درون قفسههای این کتابخانه کلی کتاب است که اصلاً نخواندمشان و جز کتابهای یکی دو ردیفش، باقیشان را اصلاً دوست ندارم. یا اصلاً مهم نیست بگویم هیچ کتابی با کتابِ بغل دستیاش سنخیتی ندارد.

حتی گفتن ِاینکه گاهی آدم، آرام آرام اینجا دیوانه میشود قدری نامهمتر از باقی قضایاست. این که فضای اینجا جان میدهد برای شاعرانگی یا دیوارهای جیغش جان میدهد برای زمینهی عکسهای بیخیالی، جای خود. بی تردید دیوانگی ِشبهای اینجا با دیوانگی ِروزهایش فرق دارد.

شبها اینجا همه چیز برملا میشود روزها همه چیز منهدم! احساسی که همیشگی نیست. مثل ِلباسی که دیروز دوستش داشتی ولی امروز اگر دوستش داشته باشی هم دیگر اندازهات نیست و به کارت نمیآید. زیاد هم جالب نیست به نظارهی چیزی بنشینی که از یکجور هستی ِ کمرنگ گلایه دارد. درست مثل ِبادبادکی که از دستت رها شده و تا آن دورها بالا رفته و از تیررس ِچشمهایت دور مانده.

گاهی اینجا همه چیز آنقدر بارز و شفاف ذهنت را بازی میدهد که نه احساس ِبدبختی میکنی، و نه حتی خوشبختی.

ولی خوب گاهی مصیبتهای ناچیز انگار میخواهند همین حس ِسازش ِتو را زیر ِسؤال ببرند. میخواهند نگذارند نارنجی ِاطرافت را دوست داشته باشی. میخواهند یکنواختیات را به رخ بکشند. میخواهند بیچاره و بی مایه جلوه کنی. میخواهند اشتباه کنی. میخواهند به اشتباهت بخندند تا حسابی عصبی و سر در گم شوی و به تدریج درگیر ِ تقلایی رقت انگیز.

مهم نیست مصیبتهای ناچیز چقدر ناچیزند. مهم نیست خسته و کلافه و درب و داغان باشی. مهم نیست از روی ندانم کاری هذیان به هم ببافی. حتی بعد از مدتی گفتن ِاینکه گاهی آدم، آرام آرام دیوانهی بزرگی میشود و همهی رنگها را با هم دوست خواهد داشت؛ دیگر مهم نخواهد بود.

ممکن است زمانی برسد که این رنگِ نارنجی باشد که تو را دوست دارد و در و دیوار ِاتاقش را به رنگِ هویتِ تو در میآورد. ایراد ندارد خیلی فانتزی شود و ایراد ندارد بعد از چند صباحی رنگِ نارنجی را ببینیم که دنبالِ رنگِ هویتِ آدم ِدیگری است و از رنگِ وجودی تو دلزده شده. هیچ چیز درونِ این دنیای موهوم بیجواب نمانده.

جای شک نیست دنیا حتی اگر وارونه هم شود خیلیها رنگِ نارنجی را دوست ندارند و خیلیها دوستش دارند. وارونهتر هم شود خیلیها دیوانگیشان از جنس دیوانگی ِمن و تو نخواهد بود. بهتر است یک رنگ را پیدا کنیم برای دوست داشتن و بهتر از آن این است آرام آرام دیوانگیمان را تا عمق ِهمهی رنگها بکشانیم.

مسجدالاقصی

2008-08-04T20:59:00.001+04:30

پنجره را که باز کردم کلی آدم دیدم که دراز به دراز نقش ِزمین بودند. خیابانِ پشتِ خانهمان را آب گرفته بود. کلی تنهی شکستهی درخت هم آن میان پیدا بود؛ با بدنهایی که روی تخته چوبها سوار بودند.

کمی دورتر نوزادی را میدیدم که کبود بود و حتماً مرده. و درست زیر ِپنجره مردی بود که چشمهایش تکان میخورد ولی او را در ردیفِ مردهها خوابانده بودند و تا گردن با ملحفهای سفید پوشانده بودند.

از زنی که به نظر آشنا میآمد و داشت یک جورهایی به آن بیرون سر و سامان میداد پرسیدم اینجا چه خبر شده؟ گفت: مسجدالاقصی سیل آمده.

و فقط مسجدالاقصی را سیل برده بود!

توضیح کش دار

2008-07-29T14:39:00.004+04:30

کلافه بودم. فقط یک ساعت فرصت داشتم کل ِچیزهایی که در ذهنم وول میزد را بریزم بیرون. یک ساعت وقت داشتم بگویم غصهدارم، بی قرارم، عصبانیام، سرگشتهام، نگرانم، از وضع ِموجود ناراضیام، شاد نیستم، دنبالِ پنجره یا دریام که وقتی بازش میکنم هوای گرم و دَمدار ِچه کنمهای دیگران توی صورتم نزند. دنبالِ یک راهِ درروام، یک میانبر، حتی اگر چند ثانیه جلو بیاندازتم. یک کار که روحم را صیقل دهد نه هر روز و هر روز از خود و مردم بیزارم کند. یک سوژه، حتی دستمالی شدهاش که تنها چند ساعتی بی خیالی طی کنم. یک مرد، مردی که مردانگیاش پشتِ زیپِ شلوارش نباشد. مردی که از چشمهایش بشود دوست داشتنش و حتی نداشتنش را فهمید. مردی که درازای لذتی که از او میبری به کوتاهی ِلذتِ خوردنِ یک بستنی یخی ِسه رنگ نباشد. آنهم از آن نوع ِدلچسبش که جگرت را خنک میکند و وقتی چوبش را میاندازی دور دلت بسوزد که چه زود تمام شد!

کمتر از یک ساعت فرصت داشتم در موردِ آن مردی که حرفش را وسط کشیده بودم بیشتر توضیح دهم. آنهم مقابل ِکسی که خودش مردِ دیگری بود و از بدِ حادثه از آن دست مردهایی که از چشمهایش میشد به فیها خالدونش پی برد! باید ذهنم را مرتب میکردم. چه توضیح ِبیشتری داشتم؟

یک مرد، مردی که بفهمد یک دختر میتواند با دختر ِدیگری عشقبازی کند؛ بی آنکه صرفاً بیماری چیزی باشد. یک دختر میتواند بی دلیل خسته شود، کم بیاورد، از همه چیز بیزار شود؛ درست مثل ِدورانِ قاعدگی اش که بی دلیل همه چیز شلم شوربا میشود. یک دختر میتواند بر خلافِ آن چیزی که خیلی از ما بهتران باب کردهاند زودی با شرایط اُخت شود. میتواند تمام ِحسهای زیبای درونش را سر ِندانم کاری آدمهای دیگر به ف*کِ عظمی دهد! میتواند صکص را جزء لاینفکِ باقی عمرش بداند! میتواند همیشه عاشق ِشنا و آبتنی باشد. میتواند کلی جذاب باشد ولی با دهانِ نیمه باز بخوابد و گاهی خروپف کند. میتواند سیگاری نباشد ولی سیگاری بکشد. میتواند آنقدر درب و داغان باشد که وقتی در محوطهی بیمارستان در انتظار نشسته و به گونهای عجیب و غریب دارد یک موسیقی ِچینی پخش میشود؛ رو کند به بغل دستیاش و بگوید: صدای موزیکِ چینی-ست؛ میشنوید؟ آدم یادِ هندوستان میاُفتد! خلاصه آنکه یک دختر میتواند هزار و یک جور باشد!

ولی خوب اینها هیچکدامش ربطی به سؤالِ آقای نسبتاً دکتر که حالا با چشمهای گرد شده به من زل زده و معلوم نیست کجاها سیر میکند ندارد. خودِ او بهتر میدانست؛ توضیح ِکشداری برای تعریفِ هیچ مردی وجود نداشت که نداشت.

روزی که فهمیدم پدرم، پدرم نیست

2008-07-02T23:50:00.002+04:30

پدرم تنها مردِ خیالِ من نبود. اصلاً رویای من نبود.

پدرم مادری بلد نبود. از همان اولِ اولش هم به سختی پدری میکرد؛ مادری کردنش پیشکش ِجفتمان!

بچهباز و هردمبیل هم نبود؛ پس میشد در تاریکی با خیالِ راحت کنارش خوابید.

شاید مادر ِمردهام را در من میدید یا مادر ِمردهاش را. هر چه بود، مطمئن بودم مردهای را در من میبیند که نگاههای طولانیاش هر روز و هر روز از من برداشته میشود. شاید چون روز به روز به آن خدا بیامرزهای خیالش نزدیکتر میشدم!

کار ِپدرم با گِل بود. حجمهایی که میساخت نه تقارن داشتند نه شکل و شمایل ِدرستی. اما خیلیها میگفتند کلی هنر پشتش خوابیده. من که میدانستم آنها را بی هیچ زحمتی در عین ِبی حوصلگی میسازد؛ حالا هنرش کجای کارش بود نمیدانم.

روزی که فهمیدم پدرم اصلاً پدرم نیست، این را هم فهمیدم که هیچ مردهی آشنایی نیست که در سیمای من جلوهگر شود و او را هوایی کند. هیچ شباهتی در چشمهای من به هیچ کدام از دلدادههای پدرم نبود که او را درگیر ِگذشته کند. هیچ نشانهای نیست که او را آزار دهد و از نگاه کردن به من باز دارد.

روزی که فهمیدم پدرم، پدرم نیست این را هم فهمیدم هیچ دلیل ِپدرانهای نبود که او مرا از چهارده پانزده سالگی به بعد با ترس نوازش کند یا دیگر کنارم نخوابد یا وقتی میبوسمش مات نگاهم کند.

روزی که فهمیدم پدرم، اصلاً پدرم نبوده؛ پدرم داشت گِلی را روی چرخکِ گردانِ مخصوصش شکل میداد. وقتی بی مقدمه گفتم: "میدانم پدرم نیستی!" یکهو همه چیز نافرم شد.

آن شب پدرم را به آرزویش رساندم. از فردایش هیچ کس حجمهای گِلی پدرم را دوست نداشت. و من، خودش را هم.

مهمانی

2008-05-13T17:52:00.000+04:30

مهمانی ِبزرگی نبود ولی نمیدانم چرا آدمها به نظرم زیاد میآمدند. میزهای کم عرض ِعجیبی که نمیدانم آن شب چطور همهاش آنجا جمع بود؛ کنار به کنار گرداگردِ خانه.

لباسم اذیتم میکرد. یقهاش روی شانهام بند نبود؛ مدام لیز میخورد و میافتاد پایین روی بازوم. فروشنده گفته بود مدلش است. تا آن شب مدلش را دوست داشتم ولی فکر نمیکردم یک یقهی آویزان، نگاهها را هم آویزان کند. نگاههایی که روی شانههایم سوار بودند تا یقهی لباسم سُر بخورد و بیفتد روی بازوم و آنها حظ کنند و وراندازم کنند و من از شرم ِنداشته فوری دستم برود سمتِ پیرهنم و نگاهها لبخند حوالهام کنند!

رفتم سمتِ یکی از اتاقها. این طرفِ خانه آرامتر بود. آن طرف همه گرم ِصحبت بودند. تقریباً مطمئن بودم جز من کسی آن لحظه آنجا نیست. واردِ اتاق شدم. یادم نیست دنبالِ چه بودم شاید چیزی که یقهی پیرهنم را محکم آن بالا نگه دارد تا پایین نیفتد یا گیرهای که با آن موهایم را جمع کنم و از شر ِحرارتی که از پشتِ گردنم بالا میزد خلاص شوم یا شاید کمی هوای تازه.

فقط چند دقیقه آنجا ماندم. داشتم میآمدم بیرون. میانِ در ایستاده بودم صدایی از داخل ِاتاق شنیدم مثل ِاینکه کسی با انگشت روی چیزی ضرب گرفته باشد. شانه و سرم را کشیدم عقب، سرم را چرخاندم سمتِ صدا، آن گوشهی اتاق هیبتی سیاه غرق در تاریکی بود. نمیدیدمش؛ حسش میکردم. روبرویم ایستاد. تکان که خورد؛ ترسیدم. خودش را کشید توی نور. دیگر میدیدمش.

سکوت بود که بینمان رد و بدل شد. در سکوت سلام و احوال پرسی کردیم و کمی هم بیشتر از یک احوال پرسی ِحسابی در سکوت ایستادیم. در سکوت از او پرسیدم در کل ِمهمانی کجا بود که ندیدمش؟ ولی او با چهرهای مضطرب گفت: که آیا همهی آن کارهایی که گفته بودم را کردهام؟ گفتم از آخرین باری که دیدمت خیلی گذشته. ولی خوب خیلی کارها کردهام. منظورت کدامشان است؟ چیزی نگفت.

سکوتش آزارم میداد. کنار ِدر بودم خواستم خودم را از آنهمه خاموشی بکشم بیرون. فهمید! به سمتم خیز بر داشت یک دستش را گذاشت روی کمرم و به آرامی به پایین سُر داد، درست مثل ِیقهی لباسم که خودش را از روی شانههایم سُر میداد پایین. دستش را از پشت گرفتم و کنار زدم. صورتم را دو دستی چسبید. داشت آزارم میداد. بوی سیگار و گرمای عرق یکجا تا مغزم بالا رفت.

اولین باری نبود که مردی آزارم میداد و من در آزارش نشئه میشدم و بازیام میگرفت و فراموشم میشد که بگویم داغ ِبوسههایم بعدها بند بندِ وجودش را در لذتی افیونی خواهد سوزاند! خواستم بازی تمام شود. خودم را از میانِ دستانش پس زدم. تعادلم ریخت بهم. افتادم. در بسته شد!

از بیرونِ اتاق صدای زنی را میشنیدم که صدایم میکرد. صدایش راهرو را طی میکرد و به اتاق نزدیک میشد. دیگر پشتِ در بود. در زد؛ صدایم کرد. پرسید آیا آنجایم یا نه؟ دستش روی دهانم بود اما تقلایی نمیکردم. کرخت بودم و سرد. در را باز کرد و از میانِ در گفت: نه عمه جان اینجا نیستند. عمه جانِ زود باور رفت.

ولم کرد. پشتم بر روی در سُر خورد و افتاد پایین درست مثل ِیقهی لباسم که سُر میخورد و میفتاد پایین. همان جا روبرویم نشست. خواست نگاهش کنم. همیشه دلم برای این دست مردانگیها میسوخت. بلند شدم؛ کرخت بودم و سرد. خودم را مرتب کردم؛ بی آنکه نگاهش کنم آمدم بیرون.

عمه جانِ زود باور ِاو آمد و کنارم نشست. گفت: کلی دنبالت گشتم دختر کجا بودی؟ میخواستم بیایم زودی خبرت کنم؛ انگار این پسر دایی-ت هم برگشته. همین جاها بود. الآن تو اتاق دیدمش. حواست باشد گزک دستش ندهی!

خیلی وقت بود که یقهی لباسم سُرش را خورده بود. خیلی وقت بود که نگاهها بچهگانه از اول، از اول میگفتند. خیلی وقت بود که دیگر دستم سمتِ پیرهنم نرفته بود. خیلی وقت بود که به عمه جان گفته بودم حواسم هست...

سوءتفاهم

2008-05-03T15:15:00.000+04:30

باد خودش را ول میکرد لای موهای دخترک و حواسش را میریخت بهم. دختر هم سر به سوی باد میچرخاند، و موهایی که بر صورتش میرقصید را بهانه میکرد تا دستانش را از میانِ دستانِ مرد بیرون بکشد و موهایش را کنار بزند تا به خیالش مرتب شود.

و هر بار که باد خیز بر میداشت و خودش را میانداخت میانِ موهای دخترک؛ وقار، متانت، و آرامش ِاو را یکجا میریخت بهم! و دخترک بدل به وحشی ِزیبایی میشد که فکر ِرامش را از ذهنها پاک میکرد.

باد شدت میگرفت. دخترک چنگ در موهایش میزد؛ به خیالش از نو مرتب میشد. مرد محکمتر از قبل دستانِ دخترک را میچسبید. باد شدیدتر از پیش میوزید. دخترک سختتر از بارهای قبل دستش را خلاص میکرد و پیاپی سوءِتفاهم میساخت!

باد بود و دخترک، دخترک بود و مردی که پیش رویش بود، مرد بود و رویایی که باد به بادش میداد! و باز باد بود و خستی که موهای دخترک را پریشانتر از قبل میکرد.

فرداهایش دخترکی بود با موهای کوتاه شدهای که به سختی روی گوشش میریخت. دخترکی بود و مردی که رویاهایش را باد برده بود. و روزهایی که دیگر از باد خبری نبود...

...

2008-04-15T12:38:00.003+04:30

خواهم آمد روزی
و تو را خواهم جست
به خدا خاطرم از من خستهست
و نباشد چاره
جز رها گشتن ِاز من،
بی من!

آهای زندگی!

2008-03-08T23:48:00.004+03:30

مانع مشو از اینکه دوستت بدارم.

میدانم حجم ِسیاهی ِمدفون در وجودت سر به آسمان برده. باشد؛ بگذار دوستت بدارم. اما اگر ما بین ِاین گذر بزرگتر از تویی را یافتم که حجم ِسرخوشانههای بودنش چیزی بیشتر و بیشتر از تو برایم داشت قول میدهم که تو را به حالِ خود بگذارم!

حالا بیا و اینبار که تو را میخواهم و وجودِ بادی به هر جهت بردهی این روزهایم را با یک به یک لذتهای نهفته در بطن ِتو تسکین میدهم و به ایسایی میکشانم؛ ساز ِناکوک نزن و خاطر مکدر ِما را بیشتر از این میازار!

بیا حالا که سعی میکنم وقتِ تماشای روی نکبتت، روی زیبای پر ولعت را نیز مرور کنم با ما سر ِدوستی بیآغاز!

بیا حالا که جلوی هر بد به جای بدتر یک خوب میگذارم و پُر معنایت میکنم مقابل ِمردمانِ نافرم ِزندگی گریز ما را به مسخره مگیر!

بیا حالا که از جزء جزء بودنت امثالالحکم میسازم و آویزه میکنم از گوشم به وقتِ نیاز، هی مدام گردِ خود مچرخانم!

ببین، آخر تهِ تهِ بی خیالی را هم طی کنم؛ نهایت هیچ ِهیچ نمیشوی برایم. ولی خوب تهِ تهِ بیخیالی را هنوز تجربه نکردم. برای همین میگویم مراقبِ از دست دادنِ من باش!

ببین دلم را خوش کردهام به چرندیاتی که دارم به هم میبافم. این که تهِ تهاش هزار و یک دلیل بسازم برای زیبا دیدنت! ولی خودمانیم آنقدرها هم سخت نیست بتوارهای شوی و چارهای برایم نگذاری جز ثنایت!

ولی من گیجم! گیج از گیجی! و گاهی اوقات چارهای نیست جز سلانهسلانه رفتن.

--------------------------------
زمان ِکمی است که سرگرمی ِجدیدی پیدا کردهام. اولِ اولش به کل، شکلی از بازی بود. نه اینکه الآنش زیادی جدی باشد؛ نه! ولی خوب یک جورهایی فرق کرده. کم ِکمش این است که قدری از قواعدِ بازی را یاد گرفتم. آخرش برایم مثل ِآخر ِخیلی از چیزهایی که شروع کردم و نصفه و نیمه رها کردم یا به هیچ وجه خودم شروعشان نکردم ولی آهسته و پیوسته با من همراه شدهاند بویی از لذت میدهد! شاید یکی از دلایل ِاین غیبتِ طولانیام همان فریادی باشد که بیصدا سیال است و نمیشود نوشت و کتابش کرد. آخ که چه لذتی است این دیدن!
کمی از آنهمه ذوق را اینجا جمع کردهام اگر برایتان جالب بود دنبالش کنید. (:

...

2007-12-17T12:27:00.001+03:30

حالا نجات یافته بودم. دراز به دراز در میانِ ملحفهای که سپیدیاش کمی چرک بود! دکتر معالج که زن بود؛ بی آنکه معلوم باشد کدام یک از انترنها را خطاب قرار داده با دستی که در جیب داشت گفت باید دید تا چه اندازه آسیب دیده.

بعد یکی آن وسط هوا را پمپاژ میکرد در ریهام و منتظر ِبازدمی میماند و دوباره دمی در ریههایم.

دیگر دورم خالی بود. بهوش بودم. سرم را میکشیدم بر بالشی که زیر ِسر داشتم. آنقدر سرم را بر بالش کشاندم تا تمام ِباندها و پانسمانها از سرم باز شد. نشسته بودم؛ تا بلند شدم حس ِ مردن بود که لخته لخته از دماغم بیرون زد!

همه به سمتم دویدند. و پزشکی که زن بود میخواست از نو نجاتم دهد. دلواپس بود. دلواپسیاش کمی از سفیدیاش کم میکرد. مثل ِسفیدی که کمی زرد قاطیاش باشد، به جایی بر نمیخورد ولی سفیدِ سفید نبود. دوباره بی آنکه معلوم باشد خطابش به کدام یک از آنهاست گفت اوضاعش زیاد خوب نیست!

و باز دورم خالی شد. آرام بلند شدم. اتاق پر از آب بود با زنان و مردانی که تنها شانهها و گردنهای عریانشان بیرون از آب بود. دیدم چیزی به تن ندارم و دستهایم از هم باز است. نمیتوانستم قدم از قدم بر دارم. پشتم به دیواری بود با همان دستهای باز از هم. چیزی از پشت میکشاندم عقب. میچسباندم به دیوار و چون پیکری جیوهای فرو میرفتم در آن و در جرزهایش حل میشدم.

دکتر معالج که زن بود در چهارچوبِ در ایستاده بود. و من خس خس میکردم. و لخته خونِ بزرگی پخش ِزمین بود.

افسون یأس

2007-11-18T12:15:00.000+03:30

دو دو تا چهارتا هایم
چهار تا که نمیشود؛
هیچ!

باران هم نمیبارد
پاییز هم خسته است

انگار افشرهی افسونِ یأس را
اسپری کرده باشند در هوا

هر جا سرک میکشم؛
غمبادش بالا میزند
حلقم میسوزد
چشمانم اشک میاندازد!

حوالی ِزیستگاهِ من
هوای نشاطش جیرهای است

دوستانم زندههای مومیایی شدهاند
در قبرهای دیگر ساختهی پوسیده

جیرهی من هم ته کشیده!
گوشهایم کر!
چشمهایم کور!
اگر دروغ بگویم

پیدا نیست؟!
ب ه ت ر !

مرد متفکر

2007-11-10T15:14:00.000+03:30

نشستنش را نگاه!
"مردِ متفکر"*!
استخوان لای زخم میگذاری؛ نه؟!
ببینمت، من را نگاه
با تواَم!

میترسی؟!
میترسی از زیر ِچانه دست بر داری،
ساقط شوی از اندیشه؟

از تک و تا نیفتادی
بیچارهی اندیشمند؟!

سرت را بیاور بالا
بیا بخندیم قهقهانه
سازهی بودنت را

با تواَم مردِ متفکر
حیف است!
حیف است هیبتِ خوش تراشت را،
و نامیرایی ِدر اندیشه!

بگو که خستهای
بگو که آهی نداری سودایش کنی با نالهای!
بگو که آرزو میکنی لحظه را،
در بیفکریاش

آتش بیار ِمعرکه شدهام، نه؟
آخر میدانی
آنقدرها که فکر میکنی،
فکری ندارد این دنیا!

هر چند از کجایت معلوم
که همه این سالها
دست زیر ِچانه نمیفشاری
تا ملعبه نکرده باشی
ذهن ِبیاندیشهات را!

با تواَم مردِ متفکر
نگاهم کن!
این روزها ژستی که به خود گرفتهای،
خریدار ندارد!
آن طرف و این طرف
پر است از دستِ زیر ِچانه زدهای!

ببینم نکند باورت شده است
که راه به جایی خواهی برد!
هه! نخندانم مردِ متفکر!
نهایتش مکتبی میشوی
و سبز میشوی در کتابی!

یکی به صد اضافهتر
چه میشود دنیا را!
بیا تمام شد
بهبودش دادیم به خیالمان!
حالا نگاه کن
من را نه!
خورشید را...

_____________________

* "مردِ متفکر" اثر "آگوست رودن" پیکرهساز شیوهی امپرسیونیسم.

...

2007-11-02T19:31:00.000+03:30

آمدهام اینجا و دراز کشیدهام گوشهی پرتی که اصلاً هم گوشهی پرتی نیست! پر از سکوتی که میخواهم همه-اش را بگیرم و بچپانم در گوشهایم تا وقتِ ضرورت که به کار میآید؛ بی خود حرصش را نزنم! چشمهایم را بستهام و در سکوتی که اوج ِبلوا را برایم زنده میکند، این پهلو آن پهلو میشوم! دردِ بدِ آشنایی دارم که نمیگذارد از خلوتِ اینجا حظِ کافی را آن طور که باید ببرم.

نمیشود! هی چشمهایم را باز و بسته میکنم. و در هر باز شدنی هالهای آبی میبینم گردِ تمام ِچیزهای اطرافم! باز دردم میگیرد و انگار دارد بیشتر میشود. بیشتر میشود و بیشتر! آنقدر بیشتر که سکوت را فراموش میکنم و میشکنمش با آخ و نالهای!

آخ! یادِ کرمهای باغچهی خانهمان افتادم. هی میکندم و میکندم و میکندم. با سرانگشتانم، قاشق، بیلچه، چوب. چرایش را نمیدانم. خاک بازی! فقط حفرهای که وقتی به قدر ِکافی به چشمم عمیق آمد؛ پُر شود با آب، شاید هم نشود! با کرمها کاری نداشتم. نمیکُشتمشان! با قاشق یا بیلچهی کوچکِ دسته آبی -که قد و قوارهی دستم نبود.- برمیداشتمشان، میگذاشتم گوشهای دیگر و رویشان را کمی خاک میپاشیدم.

آااااااااخ! آهان! یادِ کرمها افتاده بودم که وقتی میخواستم نجاتشان دهم؛ میپیچیدند به گِردِ خود. لول میزدند! پیچیدهام به خود! لول زدهام! وقتی سکوتی شکسته میشود دیگر نمیشود پاپیاش شد برای دوباره از نو خاموشیاش!

مثل ِسکوتِ در هم شکستهی اینجا...

...

2007-10-27T12:57:00.000+03:30

گاهی زمین آهسته میگردد
تا من درونِ همهمه این شهر
پرسم ز خود
هر لحظه را، صد بار
آخر من و تو،
باز روبروی هم؟!

آخ که چقدر این لحظهها سخت-اند
بوس و بغل، ناز و نوازش نه،
نه اینها!

آخ که چقدر سخت است
سخت است
سخت است!
من خالی از خالی
تو دریایی پر اما!

هی، بی خیال شعر!

2007-10-23T15:12:00.000+03:30

گویا دگر افسانهی
من با تو، من شدن؛
در این هوای وهم
از سر گرفته-ام
اما دلم سوا-ست
از این گلایهها!

هی، بی خیالِ شعر!
بر هم بنه دو چشم
از فرطِ این گریز
پاییز ِدر گذر!

نمایش زیستن

2007-09-21T22:26:00.000+03:30

این سنگفرشها که میبینی
زنده میدارند
تَه سیگارهای مُرده را از نو
و می تپانند
گوشهء لبهای نیمه باز
که یا
ژستهاشان را باختهاند
و یا
چلغوز اعصابهای نداشتهشان را!

بساطم را محکمتر میچسبم
مبادا ردِ پایی بگذارم
بر خیابانهای جار زن ِاین شهر
و تمام راه را میدَوَم؛
نه که باز شناسند مرا
این دو دوزِبازهای پُر کَلَک
نه!
میدَوَم که نشناسم
شناسههای دل کهنه را
و راه کج مَکُنم بی محابا
سوی دلتنگیهای بی انجام

این سنگفرشها که میبینی
قدمهایم را میبلعند
و سبزم میکنند
کنار ِجدولهای سنگی
تا که خیره بمانم
این نمایش ِزیستن را
بی "تو"،
که سالهاست خدا
خاکِ سرشتت را وَرز میدهد
با تعللی،
که چرایی گشته برایم
پشتِ هزار و یک چرای دیگر!

...

2007-09-15T14:37:00.000+03:30

نشستهام اینجا
و میخندم بلاهتِ
نشسته، ایستاده دیدن را!

تماشایش که میکنم
کِز میکند پشتِ صنوبری که،
کاجها را چشم ِدیدنش نیست

من هم لَم میدهم
آن سوی دیگر ِصنوبر
و آهسته میخوانمش به نام!

نامش پخش میشود
میانِ سوزنی ِبرگ-ها
و سُر میخورد بر گونهاش
و میافتد به نرمی
بر خاکِ خاک گرفتهی پیش ِپایش

دست میبرم وجودش را، بی هوا
و میگردانمش گِردِ سیاهِ چشمانم
دیدنش را که سیر شدم؛
میایستم.
بی آنکه نوازشش کنم،
صدایش،
و یا حتی تماشایش!

آهسته میخواندم به نام!
نامم پخش میشود
میانِ سوزنی ِبرگها
و سُر میخورد بر گونهام
و می افتد به نرمی
بر خاکِ خاک گرفتهی پیش ِپایم

و طنین ِصداها
و آزرده کلاغ هایی که پر میکشند
و قار قارهاشان به هوا میرود

چشم از آسمان که بر میدارد
رفتهام
و میبینم که دخترانه نامم را،
گره میزند
به شاخهای از صنوبر
با روبانِ قرمز ِموهایش!

و گم میشود
میانِ کاج های 200 سالهی در هم تنیدهای
که قاق ِمردان را تداعی گر است
و صنوبر را،
چشم ِدیدنشان نیست...

خالی ِکلمات

2007-08-31T15:33:00.000+03:30

این روزها شدهام
معلم ِاولیها و دومیها
اولیها را مشق ِدلدادگی میدهم
دومیها را درس ِدل کندن

این روزها شدهام،
مشق ِبی غلط!
که سرمشق میشود
بالای دفتر ِبلاتکلیفی

و به وقتِ قصه سر دادن
مدام سینه صاف میکنم
مبادا بغض ِپنهانم،
خالی شود میانِ خالی ِکلمات...

پر از رنگ است و بی رنگ است!

2007-08-20T20:37:00.000+03:30

نگاه کن!
پر از رنگ است!
در کبودِ موهایش چنگ می زنم
سیاهِ چشمانش بی رمق می شود
گونه هایش را،
سرخ ِبی رنگِ لبانش را!
نوازشی،
بوسه-ای شاید
پر از رنگ است
و بی رنگ است...

دلبرانه رقص

2007-08-03T21:37:00.000+03:30

اینجایم من
عروس ِسپید پوش ِکویر ِپریشانی
با گیسوانِ سیاهِ پر بهانهی آزادم
که جا میگیرد میانِ انگشتانِ بی قرار ِجسم ِتب داری
و زخمی شاید،
و مُهر ِنبایدی بر پایانِ بزمی

وانمود نمیکنم تنهایم
پرم از حضور ِیکبارهی مهمانهای گهگاهی
که بیدعوتی میشوند هم سفرهی سیاهِ چشمانم
و گم میشویم در حضور ِهم
چند صباح ِنه چندان کوتاهی

زمانِ رفتن که میرسد؛
دل داده نیستم هرگز
لباس ِغرق ِرقص ِدلبریام را به تن میکنم
میروم آن دورها
میایستم در کمین گاهِ باد
تا حسابی برقصاندم
و کنده شوم از هر تن پوشی

شاید سَیاحی را دیدم
که مدتهاست دلبریام را انتظار میکشد
و مسحور ِرقص ِبی جنبندگیام شده
و غرق ِدیوانگی ِباد…

...

2007-06-30T12:43:00.000+03:30

خط کشی های شهریِ این خیابان ها را
رفتنم نمیآید

و مُدام
سرم رو به پایین خم است؛
دنبالِ بقایایی از جا پای آدمیّت

نه!
سختی ِاین قیرگون کف را
هیچ جا پایی ماندگاری نتواند

آخ که چقدر خستهاند
قدمهای ویلان و سیلانم!

تا کی صبوری کنم
این صحرای بی راه بلد را...

تا کی اندوه را وصله به تقدیر،
پیراهن ِتن کنم.

و گیسوانِ بافتهام را
بر بالش ِخواب
این شانه به آن شانه...

چشمم به آسمان که میافتد،
شرمگینم
راهی نمیدانم تا آن دور
راهی نمییابم تا آن دور...

حساسیتِ فصلی در تمامی ِفصول

2007-06-25T16:32:00.000+03:30

دیوار ِاینجا نمناک است. دیوارهای گچی ِپر نم. تاریک نیست، ولی همیشه غروب است. روشن نیست، اما سایه-ای همیشه کل ِجسمم را سوار است. اینجا دیر به دیر باران می آید؛ اما همیشه ابری است. شاید از زور ِبی دانگی است که پرنده ها تخم گذاشتنشان نمی آید. یا لانه ساختن دیگر از مُد افتاده. یا اصلا تخمشان نمی شود. به هر حال اینجا پرنده ها تخم نمی گذارند هر چقدر هم که روی هم سوار باشند و نوک در نوکِ هم پرندگی کنند!

تا یاد دارم تمام ِکتف و شانه و پشتم را به همین دیوارهای نم گرفته چسبانده-ام، نکند ستونِ فقراتم از درد راست نشود و قوزی بالای قوز شود. همین فکرها را میکنم که گاهی از زور ِخستگی نشسته خوابم می برد. وحتی شده است که خواب فراموشم شود و تا صبح فلسفه-اش را مرور کنم تا شاید خوابیدن یادم آید.

بعضی وقت ها قلبم حسی ندارد. نه ضربانی و نه هیچی! کل ِبدنم یخ می کند و از همه بیشتر نوکِ دماغ و سر انگشتانم. حتی آنقدر سردم می شود که اولین اشکِ دیدگانم، پشتِ دریچه ی چشمم تگرگی کوچک می شود و از سر ریز شدن باز می ماند. اینجوری می شود که آب از دماغ و دهان و گوش هایم می زند بیرون.

این روزها زیادی سرد است! از بیرون گرما را لَه لَه میزنم. از درون سرما را بی تابم. این روزها هر چند تا ستیریزین به خیکم ببندم کار ساز نیست...

یادواره-ای بر سنگِ قبر ِرویایی مرده

2007-06-04T17:45:00.000+03:30

خاطرت هست زیبای من، وقتی بی هراس در آغوشت بی جامگی آرزو می کردم. و جامه از تو می کندم و با سرانگشت هایم خطِ خون می کشیدم بر وجودت، از شور ِداشتنت؟!

حالا بیا و ببین که هزاران خطِ خون جسمم را می سوزاند و اندیشه-ام را به بی اندیشگی کشانده. بیا و ببین که آرزوی حضورت در آن دنیای پر لذت، به شعارهایی مانند شده که با اسپری-ای خالی از رنگ بر دیواره ی بی ارادگی ِ این دنیای پر حسرت می نویسم.

بیا و ببین که قوه ی تخیلم تا کجاها دورم کرده از آن بستر ِساده ی پر علت و معلول، که تو علتِ تامش بودی؛ و من، تحقق ِوجودم به ضرورتِ وجودت، به زیر ِملحفه ی ساتن، که نرمی لبانی، نرمی ِلبانم را بس بود.

وامدار ِکدامین ها؟

2007-05-28T20:23:00.000+03:30

نشسته-ام و می خواهم به دعوتِ نه چندان خالی از لطف، و نه چندان اختیاری، بل کمی اجباریِ سمانه ببینم کجاهای زندگی-ام را وامدار ِکدامین ها هستم.

خوب نمی دانم در طرح ِاین سوأل هر گونه اثر پذیرفتنی لحاظ شده یا تنها تأثیرهای بالقوه-ای که زندگی ها را دیگرگون می کند. اگر تنها اثر گرفتن منظور باشد؛ خوب یک روزهایی می شود که از صبح تا شب تحتِ تأثیر ِزمین و زمان و همه کس و کارش قرار می گیرم. و یک روزهایی به کل بی خیالی طی می کنم و اگر شخص ِخدا هم بیاید و دعوتم کند به یک فنجان شیر نسکافه، می گویم که چی؟ خدا باشی که باش. دلیل ندارد محض ِخاطر ِشما و کسی بودنتان هیجان زده شوم و دلم نخواهد که تنها باشم و هر گونه خداگونگی که به تنهاییم کشانده را زیر ِسوأل نبرم!

من تحتِ تأثیر ِخیلی چیزها بودم، هستم و شاید بمانم. ولی مثل ِپیکری سنگی که هر چیز ِخوبی که تحتِ تأثیرش قرار می دهد برایش حکم ِضربه های ماهر ِپیکر تراشی را دارد، که بر هیبتش می نشیند و به نحوی درست و زیبا شکلش می دهد؛ تا به الان نبودم. اعتراف می کنم که اثر پذیر بودن به شکلی که نفوذ و تحولِ ویژه-ای در من داشته باشد، برایم آرزوست!

ولی خوب با تمام ِاینها حافظ، شرلوک هولمز، رضا قاسمی، میثمی که دوست دارم با چشم هایش دنیا را ببینم چرا که همه چیز وقتی از صافی ِدیدش می گذرد زیباتر از آنی می شود که هست، بیشتر از نیمی از آدم های دیده و نا-دیده-ای (نگین) که یک جورهایی می شناسم یا حتی نمی شناسم(!)ولی کلی ذهنم را در گیر کرده-اند، صدای کوهن، شوی "Where The Wild Roses Grow" که کلی دوستش دارم و بیشتر از شعرش فضایش برایم رویایی است، نمایش نامه ی بانوی دریایی ِهنریک ایبسن که هنوز هم بعد از سال ها الیدا، شوهرش و آن غریبه را می بینم که گوشه-ای از ذهنم پرده ی آخر را بازی می کنند، یا حتی آن کتابِ بی نام و نشانِ جلد آبی که از میانِ آن همه کتاب نمی دانم چه جوری پیدایش کرده بودم و بعد از آن که با ترس و دقت تا آخرش را خوانده بودم از کتابخانه برای همیشه نیست شد(!)؛ کتابی که تا مدت ها شب هایم را پر کرده بود از صحنه-های اروتیک، کلی سکانس از فیلم های مختلف، همان اندک کتاب هایی که خواندم، کلی نقاش و نقاشی، کلی عکس، و ... همه تأثیر ِخود را بر من داشته-اند. حتی همین اواخر، باور کنید به شدت تحتِ تأثیر ِپزشکی قرار گرفتم که از پزشکی تنها کراوات زدن می دانست و تجویز ِقرص های تقویتی...

میثم، حمیدرضا، نگین، لاله، بهار می خواهم که اگر دوست دارید بنویسید از چیزهایی که بر شما تأثیر داشته...

بیراهه ی راه شده

2007-05-21T10:15:00.000+03:30

دو راهه های زندگی-ام
هر یک دو پاره گشته
پر از برگ های خشکِ پا نخورده
و من اینجا،
در راست و چپش مانده-ام
و آن دور،
کرمی پیله می تند به دور ِکرم وارگی-اش

راست آخِر یا چپ؟!
نمی دانم!
"رفتن ِباطل به از نشستن ِدر خود؟"
کدام خود؟
کدام باطل؟
کدام ره؟
و هر دو باطل است؛ می دانم.

و یکی بطالتش،
ملحفه ی سفیدِ نیستی را تا سر کشیده
و آن یک، با چشم های باز،
مرده را زندگی می کند
پاهایم سست می شود؛
در ابتدای این بیراهه های راه شده
و تو آنجا نشستی
و بی بهانه خوش زیستن را، بهانه ی نوشتن می دانی
و رجحان می دهی-اش
بر این دست سیاهی های ترحم جوی نا مأنوس!
آخِر آن دور پیله ها پروانه شدند
و من اینجا در راست و چپش مانده-ام

نه!
تمام کن این لالایی خوش ِخوش زیستن را
تمام کن این رسالتِ چونان دریا و کوه و جنگل زیستن را
تمام کن این شهامت و انسانیتِ در خور ِانسان را!

از منظر ِمن گاهی این چنین می شود
بیا کنارم بنشین
نگو که فقط پنجره بسته است!
یا که آسمان ابری است
یا مرا مبوس و گل هدیه-ام مکن
یا مگو که دیگر وقتِ خواب است
تنها گاهی بیا کنارم بنشین
و انگشتِ اشاره-ام را بگیر و تا آن دورها برو
می بینی؟
آن دور
نزدیکِ افق
دو پاره گشته این بیراهه ی راه شده
این یک یا آن دیگری؟!

ذهن ِآبرنگی

2007-05-16T15:20:00.000+03:30

دیگر دارد باورم می شود معنای زندگی خلقی است و نه کشفی!

و هر بار که رنگ ها در خیسی ِکاغذ می دوند و زیبایی و شور ِدر هم تنیدنشان دلم را می خنداند، بیشتر باورم می شود؛ هستی-ام، اعمالم، نیات و رفتارم شاید که با معناست.

ظاهر ِپوچ، هستی ِپوچ و باور ِپوچم به جهنم!

تمام ِرنگ ها را می بوسم و بیشتر از همه، آن سیاهی که در دلِ تمامی ِ رنگ ها پهلو گرفته.

دستِ کم این ذهن ِآبرنگی-ام دلِ خودم را که می خنداند...

خسته از زندگی، در پی زندگی

2007-05-14T12:01:00.000+03:30

گاو ِنُه من شیر دهی را می شناسم
که در چراگاهِ خیال
علفِ رازیانه می جوید
گاو ِنُه من شیردهی که،
شیره ی جانش هیچ
شیر ِپستانش نُه من است!

***
حیوانکی که
حیوانیتش،
پستان های پر شیر است
و رضایتِ حضورش،
دوشیدنِ هر روزه-اش

***
حیوانک
دیگر، آغل ِپر یونجه نمی خواهد
پستان های پر شیر ِدردناک نمی خواهد
نوازش ِهر روزه نمی خواهد
چرای صبحگاهی نمی حواهد
حیوانک،
دیگر خسته است

***
در چراگاهِ خیال
علفِ رازیانه می جوید
مبادا،
پستانش از شیر خالی شود
و چشم های یک دِه
از او برداشته...

خودش خوب می شود!

2007-05-11T17:03:00.000+03:30

شاید از وقتی که در ایوانِ آن خانه ی بزرگ ایستاده بودم و حیاطِ خانه های اطراف را از میانِ آن حصارهای آهنی دید می زدم و آن همه زیبایی و سردی را یکجا توأمان می دیدم؛ همه چیز اینجوری شده است که الآن است. شاید هم مربوط به خیلی قبل تر ها باشد مثلاً دورانِ راهنمایی یا دبیرستان. شاید هم کاملاً حس و حالِ فروید گونه-ای باشد._انگیزه های نا خود آگاه_

تله-ای بزرگ است. تله-ای خاکروبه. نه سفید، نه سیاه. سرد، سبک، نرم. تله-ای خاکستر! حالا همه-اش در هوا ول است... دوباره جاروب زدنم نمی آید.

من، در کنار ِپنجره، پیشانی بر شیشه ی سرد و نمناک. آن بیرون باران گرفته. خوب است که باران می بارد. یعنی بهتر است که ببارد. هر وقت دل گرفتگی-ام با دل گرفتگی ِآسمان تداخل می کند، نوع ِاندوهم آزار دهنده ای دلچسب می شود. دلم می خواهد هی کش پیدا کند، کش پیدا کند، کش پیدا کند تا قطره ی آخر هم از گوشه ی چشمم بیرون بزند!

دلم مستی می خواهد. از خود بی خود شدگی! یک استُپ کوچک در بیراهه ی زندگی. یک چیزی که تلخی-اش حالم را بهم بزند و سینه-ام از حرارتش ذوب شود. یک سر گیجه ی ناب. یک بی وزنی ِهمیشگی. یادت هست؟ تقریباً همه-اش را امتحان کردم. هیچ وقت آن جور که باید مست نشدم؛ اما از خود بی خود شده تا دلت بخواهد.

دیگر برایم مهم نیست کی چه فکر می کند. شاید همین که می گویم مهم نیست یعنی از باقی ِاوقات مهم تر است. ولی خوبتر که فکر می کنم؛ می بینم انگار جداً مهم نیست. مثل ِخارش ِتهِ گلو شده. نه از بیرون خاراندنش افاقه می کند. و نه انگشت در حلق کردن. خودش خوب می شود!

انگار همه ی فکرم آمده این جلو، همین پشتِ پیشانی-ام. دیگر چیزی در آن عمق نیست! خالی ِخالی. مثل ِاین راهروهای پیچ در پیچ ِبی بازگشت.گیج ِگیج. منگِ منگ. خودش خوب می شود...

آوار

2007-04-27T18:59:00.000+03:30

قلبم از این همه سکوت گرفت
آخر اندازه دارد بی حرفی
کمی از اشک گفتن ثمن دارد
کمی از بغض خواندن تماشایی است
دلم آخر گرفته؛
تاریک است.
به هزار و یک دلیل،
و به هیچ!

عاقبت این سرم به سنگ خورد
زشت می میرد،
از پریشانی
و فرو ریخته چهار ستونِ درون
عشق و ایمان
اعتدال و انصافم
به کدام پهلو کِز کنم آخر
که هوار نشود بر سرم این درد...

گوش ماهی-های مدفون

2007-04-16T12:27:00.000+03:30

مجله ی هزارتو را می خواندم. لذت هایی را گلچین کرده و گرم ِخواندنشان بودم. عمده فروشی استخوان-سوز ِپر است از حرارت (بخوانیدش). به انتهایش رسیده بودم یک دفعه جملاتی را خواندم که به گونه ای ماه هاست گوشه ای از ذهنم، اما جور ِدیگر جا خوش کرده .خواستم از آن بگویم.

این که جزئیات به طرز جدایی ناپذیری به هم بافته شده-اند را قبول دارم. ولی اینکه اهمیتی ندارند را نه! همه چیز از کلیات ساخته شده؛ این درست. اما مگر نه این است که در تعریفِ هر کلی به جزءهای درونش پناهنده می شویم و به ناچار پاره پاره-اش می کنیم تا کلیّتی که حالا قالبش در ذهن تو چیده شده؛ از برای دیگرانی که ذهن ِتو را می کاوند روشن شود.

در واقع این ما نیستیم که وقایع را تکه تکه می کنیم و بهره ی لذتی که از هر تکه-اش می بریم را دسته بندی. صد پارگی ِرخداد ها انکار ناپذیر است. و این ما، در این میان، در ساحل ِلذت ها، تنها سر خم کرده ایم و با سر انگشتانِ دست شن ها را به کناری می زنیم تا شاید گوش ماهی ِبزرگ خود را پیدا کنیم. می بینی گاهی لذت ها در زیر ِجزئی ترین جزءها مدفونند!

کلیت مثل ِیک ساعتِ خیلی بزرگ می ماند. با عقربه های ساعت، ثانیه و دقیقه شمار. 60 دقیقه که بیشتر نداریم، داریم؟ حالا می توانی در هر دقیقه-اش یک پیش آمد را تصور کنی. ولی یادت باشد؛ سر ِیک ساعت، وقتی از تو می پرسند یک ساعتت چگونه گذشت این تویی که دقیقه ها را کنار ِهم می چینی و گاهی ثانیه ها را هم به مدد می گیری تا تعریفی از ساعتی که بر تو گذشته داشته باشی.

می تواند خوب باشد یا بد یا حتی هیچ تعریفی برایش نداشته باشی. مهم این است که تو آن یک ساعت را مرور می کنی. و آن یک ساعت در عین ِگذرانِ تمام ِثانیه هایش بر تو گذشته. پس به جزئیات بها می دهی برای رسیدن به آن قالبِ کلی و نهایی. یا بهاشان می دهی چون در یک کلیتِ بی خاصیت، یک جزء، یک لحظه ی نابِ مطلوب را می یابی.

می شود کلیتِ یک واقعه، لذتِ مطلق باشد یا عذابی طاقت سوز! اما نه از جزئی ترین ملال هایی که در جوار ِآن لذت است می شود گذشت و نه از خوشی های کوچکی که در کنار ِآن عذاب پهلو گرفته. اگر این جزءها اهمیتی نداشتند به کل دیده نمی شدند و حسی از ملال یا خوشی را القاء نمی کردند. دیده می شوند که صدایت را در می آورند و حس هایی از وجودت را به بازی می گیرند!

درست است. یا لذت می بریم یا نمی بریم. یا دوست داریم یا نداریم. یا می خواهیم یا نمی خواهیم. اما باور کنید می شود در کنار ِتمام ِاینها، صدها حس ِجزئی و در هم تنیده یافت که چونان آفتاب، گرم است و واقعی و شاید پر اهمیت تر از اصل ِقضیه نباشد اما مثل ِآفتابِ سوزنده که التهاب بر چهره و دست هایت می نشاند درونت را ملتهب سازد. و جزئی شود که به هنگام یادِ آن کل، خاطره انگیز باشد و شاید خود لذتی در آن فردای دیگر...

________________
این را هم از دست ندهید؛ خیلی خواندنی است: گنبدِ سیاه

درس آخر

2007-04-11T09:08:00.000+03:30

آخرین درسی که مرا داد این بود:
گذشته را فراموش کن!

تمام ِشب را از رویش مشق کردم.
سپیده ی صبح، در تالابی از اشک، خیابان هایی را که دست در دستش گز کرده بودم را مرور می کردم؛ مبادا اسم ِخیابانی از خاطرم پاک شود...

بده بستان

2007-04-03T12:56:00.000+03:30

ای خدایی که در آسمانهایی، مرا آن ده که آن به! و اگر دادی دیگر باز پس مگیر خواهشن...

یک ملالِ فهم ناشدنی

2007-03-20T18:45:00.000+03:30

گاهی در گذرانِ آنچه زندگی است با حس هایی دست و پنجه نرم می کنی که هیچ نمی دانی کجا هویت-مندشان کردی یا کجا بخشی از تو گشته-اند. اینها گونه-ای حس و حالِ دل-آشوب-زا هستند که در چشم بر هم زدنی هوار می شوند بر دلت و تا به خود بیایی، شده-اند چیزی شبیهِ شادی و غم! چیزی شبیه به تعریف های روزمره ی انسانی از حالاتِ انسان-وارشان._ تنها شبیه و نه عین _

خوب که فکر کنی در می یابی قیقاج رفتن ِدلت از کجا آب می خورد. خوبتر که فکر کنی می فهمی کی و کجا اینها ریشه دوانیده-اند جایی حوالی ِگذرگاهِ دل و عقلت... مثل ِپیچک می ماند. می خزد، می پیچد، بالا می رود و به هر حس ِسبزی که می رسد پژمرده و خشکش می کند. فرقش با دیگر حالاتِ محتمل ِانسانی در این است که:

1. نه که ندانی از کجا این دزدانه حس در تو سر در آورده، نه! خوب می دانی. اما انگار نه واژه-ای، نه گفتی، نه شنودی، نه شکلی، نه حجمی، نه تصویری و نه هیچ قسمی از گونه های مرسوم برای بروز ِدرونیاتِ آدمی اینجا کفاف نمی کند تا این تنگی و کاستی ِدلت را به یک دیگری شرح دهی.

2. این حس آنقدرها همه گیر نیست که وقتی در عین ِبی واژگی در تعریفش وامانده-ای و اینگونه از آن می گویی: "نمی دانم؛ چیزی شبیهِ یک حس... یک... یک غم... غم که نه! یک... یک کاستی... یک..." یکی بلند شود و بگوید می فهمم چه می گویی و به واقع بفهمد. در بهترین حالت از نگاه های پرسش گر ِنا فهم، آه می کشی. و بار ِدیگر با اصرار در به فهم رساندنِ آنها تلاش می کنی. نهایت 2 حالت دارد؛ یا یکی بلند می شود و می گوید: تو خودت می دانی چه مرگت هست و منظورت چیست؟! یا یکی به آرامی می گوید: می فهمم؛ درکت می کنم. در 2 حالت پر از حرص می شوی، چون به طبع می دانی چه مرگت است و چه منظوری را دنبال می کنی. و این را هم می دانی دروغ است از جانبِ کسی درک و فهمیده شوی، چون خودت به درستی درک و فهمی از حسّت نداری. پس چطور کسی می تواند نا دانسته درونِ تو را بداند و بفهمد! اینگونه است که غم هم چاشنی ِاین حس می شود و دیگر...

3. این دست حواس دور ِتسلسل است که ذهن را فلج می کند و تداومش آدمی را از زندگی ساقط . پس ترجیح ِهوشمندانه این است که آن را به پستوهای ذهن بسپاری. دقت کنید؛ این حواس با غم و ماتم و امثالِ آن فرق دارد. من اسمش را می گذارم نقصان، کم و کاستی، یک ملالِ فهم نا شدنی، فوج فوج خلاء-ای گریبانگیر. باز هم دقت کنید؛ این حس ها از بطن ِورودشان در درونتان زنده-اند حتی اگر بی اعتنا به آنها گذرانِ زمان کنید.

4. این نقصان در قیاس با دیگر حس ها ارتباطِ نزدیک-تری با آینده دارد. شاید همین است که چونان آینده که تعریفِ پر قاطعی برایش نیست؛ تعریفِ این چنینی در جنس ِاین کم و کاستی نیز وجود ندارد!

و در آخر برای این نقصان می شود بغض کرد، می شود گریست، می توان خندید، می توان ساعت ها به آن فکر کرد و حتی سال های سال در بی جوابی-اش پر از گلایه بود. اما رسیدن به حقیقتِ این کاستی با هزار شور و مشورت، با ده ها و ده ها هم صحبتی و گفتمان، با صدها پزشک و درمانگر و چه، و چه، و چه میسر نیست. به گمانم این کاستی همانقدر آنی که می آید، همانقدر بی درنگ یا می رود یا از هستی یا امثالِ آن پر می شود. بهترین پیشنهاد سکوت است. سکوت کن... سکوت...

--------------------------------
و آرزویم برای شما در بهار ِجدید: سلامتِ تن، سر مستی و خوشبختی.
خوب و خوش باشید...

سراب

2007-03-15T19:46:00.000+03:30

سرابم در این کویر ِلوت صفت
سیراب نمی شویم
تف بر خیال وُ وهم

روزم را تا پاسی از شب زیستم...

2007-02-26T11:45:00.000+03:30

بوی یاس می دهد خیالم
بوی خاک
بوی نم
از راه نرسیده را،
تصویر می کنم...

سال که از تحویلش گذشت
حوض را از آب پر می کنم
و ماهی ها را در آب،
حواله به تقدیر...

مشامم از یاس پر است
از در و دیوار ِباران خورده پر است
از شکوفه های گیلاس،
که دیگر نداریمشان پر است
از کودکی پر است
از تازگی پر است...

دعا کنید ملکه ی شبم،
لاله های رنگین و ون گوگ مآبم
از خاک سر بر آرند!
دعا کنید پیش از هجوم ِرخوت،
سیراب شوم
از هر چه تازگی است!

نم را از نم،
ترانه-ای است
چون،
می را از فا
نم نم، باران می بارد.
حقا که باز باران را
ترانه-ای است!

بوی یاس می دهد خیالم
بوی خاک
بوی نم
زیستن می دانی؟
روزم را تا پاسی از شب زیستم...

در هیچ شروع می شوم، بی بهانه تمام

2007-02-13T21:58:00.000+03:30

کورمال کورمال
دست در تاریکی می برم
در ژرفای ظلمتی که،
حتی سپیدی بدنهای نیمه عریان را،
توانِ دیدن نیست.

بوی انسان می دهد اینجا
بوی عریانی،
بوی دهشت و پشیمانی

گوش کن؛
قهقهه ی مستانه-شان را می شنوی؟!
اینجا فرشته ها مسموم-اند
پیش ترها سپیدی-شان را باختند
روزها در آغوش ِغولان کودکی می کنند
شب ها در خوابِ کودکان قصه سرایی

گوشه ای کز کرده-ام
مبادا غولی هوس کند دستم گیرد
و با خود به بلندای عصیان رساندم
آخر می دانی؟
دیگر خلاصی نمی دانم...

نه، نمی ترسم...
یکبار با مهربان-ترینشان تصادف کردم
و بخشی از وجودم را در صحنه ی تصادم باختم
پس دیگر نمی ترسم
این اتاق چهار گوشه که بیشتر ندارد!
به زودی پیدا می شوم...

کاش این یک بداند
در آن همه تکرار و تکرار
گاهی زندگی می یابم
هر چند، بوی تازگی را دوست دارم
و از کهنگی و عادت نفرت

کاش این یک بداند
حین ِمزه مزه کردن طعمه،
قلاب را باید کشید

کاش این هم بداند
شایسته ی هزاران عتابم
چرا که در هیچ شروع می شوم،
بی بهانه تمام...

گم شده ام

2007-02-11T19:42:00.000+03:30

گم شده-ام
در قاعده ی همه ی ندانم هایم
شاید هم بزرگ
به قدر ِبی نیازی این روزهایم...

کیفیّاتِ نخستینم پیداست
تصویری از جهانم!

در تاریکی-ام بین
چه مهملی است آخر!
نمی بینی-ام؟
رنگی ندارم؟!

تخت 13

2007-02-07T15:55:00.000+03:30

تختِ سیزده، حوریه، پانزده سال آمدن و رفتن های پیاپی... به قولِ خودش "ییلاق و قشلاق" ! صدای قشنگی داشت... پر از سوز می خواند، پر از حسرت... اشکِ همه-مان را درآورده بود...

می دیدمش، تمام ِ24 ساعتی که آنجا بودم. در آن اتاق که پر بود از من و مادر، مژگان و مادرش، لیلا و مادرش، فروغ، و گاهی هم نرگس و ریحانه ی کوچک...

می خواستم باور کنم در این همه خودخواهی، در این همه نا مردمی، در این همه سخت دلی و نا مهربانی، آن پویا نام ِ24 ساله ی پر از مال و سلامتِ جسم، به قصدِ خیر خواهی، لطف و شاید هم حسی از شمار ِانسان دوستی حوریه ی 28 ساله ی تنها و صورت و دل سوخته را محبت می کند.

این بار می خواستم در میانِ چشمانِ ناباوری که حوریه را پرسش گرانه چشم دوخته بود به خود بقبولانم در پس ِپسری که حوریه همه چیز تمامش می دانست و دل خوشی ِاین روزهایش را از او، هیچ خوکِ کثیفِ بد بویی نخفته!

بیمارستان بوی غربت می دهد. بوی سختی، سردی، دل سنگی... هر چقدر هم که سعی کنی با خنده و شوخی دلِ مثلاً مژگانِ 14 یا 15 ساله را شاد کنی یا دو گوش ِ شنوا شوی از برای دردِ دلِ ما بقی، باز هم سردی و سنگینی و کلافگی باقی است. حتی تا مدتها و مدتها بیرون از این گذر...

دیگر داشتیم می رفتیم با کلی حس ِندانم، تردید و یک دنیا امید و آرزو از برای زنده بودن و ماندنِ امیدی که حوریه به دل داشت. و خدا خدا کردن در دل که آن پسر را بویی از انسانیت باشد...

موقع ِبیرون آمدن از بخش کودکِ 3 یا 4 ساله ای را دیدم که پشت به من سرش را به پنجره چسبانده و بیرون را زل زده بود. در چهره ی زنی که کنارش نشسته بود و به خیالِ من مادرش خستگی موج می زد. کودک برگشت... نمی دانم چهره ی او در آتش کدامین سهل انگاری، بی توجهی و یا حادثه ای دل خراش آنگونه در هم رفته بود که حتی خنده اش را نیز دیگر نمی شد باز شناخت...

عکس باران

2007-01-27T10:03:00.000+03:30

نکاتِ ویدا پسندانه:

1. دیشب خانه-مان عکس باران بود.

2. زوایای دیده و نادیده-مان از صدقه سر ِدوربین ِبرادر میثی و عکس هایش دیده شد!

3. این 2 تا عکس حاصل ِدست رنج ِمنه :D

4. همیشه این دست عکس ها برایم جالب بودند و سؤال بر انگیز...

5. حسش چیزی شبیه به ابر و باد ساختن با نشاسته و رنگ در کودکی بود. یا چیزی شبیه به چاپ زدن. لحظه ی دیده شدن ِعکس، درست برایم شبیه به برداشتن ِکاغذ و دیدنِ رنگ ها و طرح های نقش بسته بر کاغذ بود. تصادف در هر دو حرفِ اول را می زند. انگار رنگ ها و نورها اختیار ِنداشته-شان را پیدا کرده باشند. می رقصند و می رقصند و هر جا طالب باشند آرام می گیرند. دیگر تو نیستی که نور را مهار می کنی یا رنگ ها را هویت می بخشی. تو تنها انتظار ِپایان را می کشی. پایانِ بزم ِنورها، پایانِ بزم ِرنگ ها... پایانِ بزمشان،حاصل ِکار ِتوست. و چه بی انصافی است هویتمندیشان به اسم ِتو، به نام ِتو در انتهای این هیاهوی بی انتها...

سال روز ناگفتنی هایم

2007-01-05T16:12:00.000+03:30

وقتی به چیزی عادت کنی و سبب ساز ِآن عادت را شخصی بدانی که تو هم سازه ی عادت های او را شکل داده ای؛ در تقابل ِنه چندان با شکوهی آه می کشی و انگشت به شیشه های بخار کرده می سایی...

چرا؟!

وقتی گلویت از حجم ِکلمات رو به انفجار است و در عین ِبی حرفی، کلی حرف از برای زدن داری؛ کسی را جستجو می کنی که با دیدنت، انگشتِ حیرت در حلقومت فرو بَرد؛ شاید غم-بادِ دلت را استفراغ کردی!
به همه سو می نگری...می نگری؟

همین جا هستم... نمی بینی؟!

می بینی... کسی را می بینی که پیش از همه صبح به خیرش می دهی.
کسی که به تازگی ِقریب به یک سال، معمول ترین، تازه ترین و به یکباره ترین رویدادهای زندگیت را مرهونِ حضور یکباره ی اویی.
کسی که نمی دانی در حضور ِگهگاهیت پیش ِرویش اختیار ِنداشته ات را در کجای قصه از زور ِنداری حراج کردی.
کسی که بزرگیش جواب گوی دلِ کوچکت نیست!

نیست که نیست...هستی ِکنونی ام را دلیل بر بودن ندان!

اندیشه ها در اندیشه ها شناورند. کسی هم نمی داند نهایتش فرو ریختن در مرداب است یا دریاچه یا دریا!

کلی حرف برای نگفتن داشتم! نگاهم کن...با تواَم! گوشت را بیاور نزدیک... نزدیکتر... هیسسسسسسس!
هان؟
هیچی! آخر همه چیز را که نمی شود گفت... مثلاً نمی شود گفت: من بدل به یک آغازگر شده ام که کلمات در حلقومم از زور ِنزدن، بوی ماندگی گرفته اند! یا نمی شود گفت: گاهی انتظار ِتکرار ِِهیجانِ روزی را می کشی که نمی دانی صلای ِماندگاری-اش را تاریخ هویت داده؛ یا هویتِ تاریخ، ماندگاری-اش را بها؟!
آخر می دانی اتفاق های خوب ارزشمندند و به یاد ماندنی حتی اگر ضدِ ارزش باشند و نا گفتنی!

با کمی تأخیر: سال روز ِناگفتنی هایم که بخش ِبزرگی از بی جوابی ِاین روزهایم منبعث از آن است مبارک...

طوطی ِکوتوله

2006-12-29T14:10:00.000+03:30

برف را دیده ای؟!
دانه هایش را؟!
سپیدی اش را؟!
دستم را در حجمه ای از برف فرو بُردم
خنده ام گرفت، وقتی سرخوشانه فریاد زدی:
جا پای دستت را !!
سرما را دوست نداری، دوست دارمش
کِز می کنی به وقتِ برف، در پستوهای گرم
و من با ذهنی یخ زده، خیابان ها را گز می کنم.

***
از همه جا صدای خیسی می آید
و خنکایی که بر سر انگشتانِ دست و پایم،
چنبره زده.
سرخی ِبرف را بر لبانم زبان می زنم
چه طعمی دارد آخر این سرما!
آخ که کودکی-اش نمی کنید!
آخ که خنکایش نمی بلعید!
صدای زنجیر ِچرخ ها، فریادها، خنده ها
دَه فالِ حافظ خواهم داشت؛
در انتهای این خیابانِ پر دار و درخت

***
کمی بیشتر
کاش تنها کمی بیشتر،
از بی کلامی ِچشم هایت می سرودم
از بی کلامی ِواژه هایت...
راستی؟
فرداها که بر برف های یخ زده،
سُر می خوری
نگاه کن
تعادلِ جسمت را، به وقتِ بی تعادلی ِذهن
خنده ات نمی آید؟

***
می بینی؟
طوطی های کوتوله ی پارک
با آن جثّه های نحیفشان
بیشتر از باقی ِپرنده های کله فندقی،
و با اصل و نسبِ هلندی و استرالیایی،
قصه ی سر خوشی ِاسیرانه
سر می دهند.
شبیه-شان نیستم؟!

***
در درونِ اسارت
می خندم، می رقصم
می گویم، می آیم
و هرگز رفتنم نمی آید؛
به طبیعتِ بکر ِزادگاهم!
آخر چه کنم؛
با عادتِ دانه برچیدنم
به وقتِ زل زدنِ دیگانت،
در پشتِ اسارتم

***
کاش تنها کمی بیشتر
کاش تنها ذره ای بیشتر،
چشم هایت،
به زبانِ من حرف می زد
مثل ِاین پرنده های بی زبان
تا زمستانِ سالِ دیگر،
انتظار ِیقین را می کشم
انتظار ِایمان را
...

کمی خاطره به قدر ِبازی!

2006-12-27T22:34:00.000+03:30

توضیح ِنه چندان ملزوم: هر چند خیلی دیره ولی خواستم از قافله جا نمونم. پس منم بازی!

1. کلاس ِاول دبستان، خانم غفاری که کلی دوسش داشتم؛ به خاطر ِشلوغ بازی یا نمی دونم تنبلی ِیه عدّه از بچه ها (یا هر دلیل ِدیگه ای که الآن دقیقاً یادم نیست. ولی مطمئنم توش هیچ نقش ِخاصی نداشتم. ) ما رو به نوشتن ِصد باره ی یکی از درس ها جریمه کرد. اون روز خونه که اومدم و طبق ِمعمول گزارش های لازم رو به مامان دادم؛ توضیح دادم که جریمه هم شدیم و باید از فلان درس صد بار بنویسیم. یادمه در ادامه ی سخنرانی ِبا شکوهی که ایراد کردم،با تأکیدِ فراوان به مامان جونم توضیح دادم؛ که منی که کاری نکردم چرا باید جریمه بنویسم و دستمو الکی درد بیارم! اصلاً اگه قرار ِزورکی جریمه بنویسم؛ می خوام بی سواد بمونم و مدرسه نرم! مامان هم بعد از کلی کلنجار رفتن با من، به این نتیجه رسید که من از خر ِشیطون پایین بیا نیستم. پس خودش دست به کار شد و شروع کرد به نوشتن ِمشقای بنده! :D بیست تا سی تا از جریمه ها رو که نوشت؛ تصمیم گرفت فرداش تشریف فرما بشه مدرسه و با خانم ِمعلم، یه گپِ نسبتاً دوستانه بزنه! جونم براتون بگه فرداش مامان اومد و بماند چی بین ِخانم غفاری و مامان رد و بدل شد... ولی نهایت مامان گفته بود: شرمنده ، من نتونستم مجبورش کنم برای جریمه نوشتن و ...خانم غفاری هم فرموده بود: شما برای احترام به من، باید مجبورش می کردین همه اش را بنویسه و ... خلاصه پیداست بچه از همان وقت ها حرفِ زور تو کَتِش نمی رفته! (ولی خودمونیم، هنوزم که هنوزه گاهی اوقات به این حرکتم غبطه می خورم کلی!! فکرشو بکن فقط من ننوشته بودم. :-> بقیه چه حالی داشتند هااااااا !! )

2. همان سن و سال بودم. اول یا دوم ِدبستان. تولدِ ستاره بود. ستاره، دختر ِآقای سرشار، یکی از همسایه های دوست داشتنی-مان... آقا، چه کاری بود من کردما اون موقع! وای وای وای! یکی نبود بگه تولدم مگه ترس داره آخه دختر، که وسطِ مهمونی پا گذاشتی به فرار!! مامان کلی خوشگلم کرده بود. لباس ِعروس ِسفید و نازمم تنم بود. رفتم تولد. همه چی خوب بود. فقط فکر کنم یه ذره غریبی می کردم. فقط یه ذره ها! تا اینکه بازیِ stop dance یا همون استُپ رقص شروع شد. بازیش این مدلی بود که همه می آمدن وسط، و شروع می کردن به رقصیدن. یکی هم کنار ِِضبط، دستش روی دگمه ی پاز بود. همه می رقصیدند و می رقصیدند تا این که آهنگ قطع بشه. تا قطع می شد آحادِ ملت تو همون حالتی که بودند مثل ِمجسمه می ایستادن! گُرخیده بودم اساسی ): آخه حساب کن وسطِ آدم بزرگ ها باشی و اونها هم از این شکلَک ها در بیارن! همین شد که پا گذاشتم به فرار ... بابای ستاره دم ِدر ایستاده بود. وقتی دید دارم اونجوری می دوم ؛ از ترس ِاین که بلایی سرم بیاد و زیر ِماشین برم، افتاد دنبالم. من بدو، آقای سرشار بدو! ترسم چند برابر شده بود... گریه و جیغ و داد هم به دویدنم لحاظ کنید! دم ِدر خانه که رسیدم باید از جویِ نه چندان عریضی می پریدم. چشمتون روز ِبد نبینه افتادم تو جوب، زانو و دهنم زخمی شد. ولی دوباره بلند شدم و تندتر از قبل دویدم. از شانس ِنسبتاً خوبم در ِحیاط باز بود. و مامان در حالِ حیاط شستن. تا مامان رو دیدم پریدم بغلش. دیگه خودتون حساب کنید؛ آقای سرشار و توضیحاتش، من و خونی که از لب و دهن و زانوم می آمد؛ مامان و بقیه ی مسائل... :D

3. اول دبیرستان من و این سمانه ی سرتق کنار ِهم می شستیم! یه مدت بود من واسه خودم یه گروهکِ 3 نفره تشکیل داده بودم؛ سمانه هم با فائزه بود ( آخی! خدا رحمتش کنه. دوست داشتنی بود.چه زود رفت...) در واقع یه جورایی بی دلیل به هم کم محلی می کردیم. سمانه عادت داشت خاطراتِ روزمره-اش رو تو کلاس، وقتِ بیکاریش بنویسه. البته نمی دونست من می دونم که اون این کار رو می کنه ها!
اون روز ویرم گرفته بود ببینم چی داره می نویسه؛ سمانه ی بد جنس هم هی دستش رو از من پنهان می کرد. آخ نمی دونید! این حس ِکنجکاوی بد دردیه! منم واسه این که لج ِسمانه در بیاد؛ یه برگه در آوردم و شروع کردم الکی خط خطی کردن؛ با این توضیح که علناً دستم رو از سمانه مخفی می کردم! زنگِ تفریح به هر بهانه ی ممکن موندم تو کلاس. و شروع کردم به خواندنِ نوشته های سمانه جان!
" حوصله ی فیزیک رو ندارم. هیچی درس نخوندم! این ویدای پست فطرتم (زیاد نگران نشید این پست فطرت اون موقع ها یه چیزی تو مایه های عزیزم بود که بینمون باب بود؛ هنوزم ادامه داره!) که چند وقته با هانیه و پریسا سرگرمه! الانم که یه ورق در آورده داره ادای منو در می آره... از آدم های میمون نما بدم میاد! "
آخ آخ! فکرشو بکن! خواستم برم سراغ ِسمانه دیدم خیلی ضایع است! اون قسمت رو پاره کردم تا به وقتش براش رو کنم. تا همین چند سال پیشم نگهش داشتم...تا اینکه دیروز این بازیِ وبلاگی زد به کاسه و کوزه ی ما و همه چیز را رو کرد!! حالا بماند از تداوم ِدوستیمون تا به الآن!

به دلایل ِعدیده مِن جمله: زیاده گویی و دیر اقدام کردن به امر ِبا نمکِ یلدا بازی، مواردِ 4 و 5 را عجالتاً فاکتور می گیرم! :D

لاله، نعیم، سمیرا،مهران و هر کسی که دوست داشت ...

ماگیندای نگین را دوستیم آمد

2006-12-02T13:21:00.000+03:30

آسمان دارد برای خودش می بارد
من برای خودم
امشب دلم،
فقط کمی نگین خواست
که بی هیچ ترسی صورتش ببوسم!
بله...
میانِ همین ها و همان ها
در تقابل ِهست های نا موزون
نیستی ِهست شده ای را در می زنم...
باشد؛
آهنگِ اسمت را هم که دوست دارم
نگین گفتنم می آید هی!

از این اتاق به آن اتاق که می روم
گاهی،
حسرتِ دری را به هم زدن
بر دلم می ماند.
ماگیندایت برایم
حکم ِهمان اتاق های بی در بود...
حسرتِ کوبیدنش بر دلم ماند!
می دانی؟
گاهی اصواتِ خوشایند
در درونِ خود
همه اندیشه ها و رویاها را به بزم نشسته اند!
ماگیندای نگین را دوستیم آمد...

می دانم...
می دانم گاهی انتظار
پشیمانی ام می دهد
آیینه ای که خود را در آن می بینم
محال است تو را نشانم دهد
اشتباه مکن!
آن توی شبیه به من هم،
من نیستم!
چه لباس ِنازکی پوشیده ام
فراموشی، حافظه ام را شیار شیار می کند
تاوانش هم تکرار است وُ تکرار...

بوی بارانِ زمین خورده را دوست دارم
زمین ِباران خورده هم،
که جای خود...
باران که تند می بارد
چترها باز می شوند
و قدم ها تندتر
من پناه نمی خواهم
باران خورم هم، ملس است
زیر ِبرف وُ باران
می شود یکی بود یکی نبود را
با یکی بود دیگری هم بود
ماگیندا ساخت!

_____________________
مرتضی هم مُرد...خدایش بیامرزد...

نقش هایم را بهم ریختی مادرم

2006-11-26T18:09:00.000+03:30

دارم درس می خوانم!
نقش هایم را بهم ریختی دوباره مادرم...
یکی از موضوعاتِ مطرح در سطح ِتاریخ؟
خویشتن ِخویش...
نمی دانم... نمی خواهم بدانم!
لینه؟ با تواَم لینه!
اندیشه در انسان،
به مساهمه با حس ِبویایی در سگ است؟
کلیتش، به لحاظِ توانمندیش را گفتم...
سلسله مراتبت را به گند کشیدم؛
طبیعی دانِ سوئدی؟

دوبانتون؟ لامارک؟ داروین؟
چرا هیچ وقت، هیچ کس،
حرف هاتان را نفهمید؟!
می خواهد اصل ِانسان از میمون باشد
می خواهد؛ اصل ِانسان از نسل ِمیمون نباشد
ترجیع بندش که به دردِ من می خورد!
نقش هایم را بهم ریختی مادرم...
گور ِپدر ِهمه آنها که نمی فهمندت!
افسانه ی تو چیست آخر؟
نه عزیزم...نه!
نه ظلمی کرده ای بر کودکی،
که مرغ ِحقت بخوانم
نه به ناروا کشته شدی،
که بلبل ِسرگشته ات بدانم

بیا... بیا بنشین...
دیگر درس خواندنم نمی آید
هرودوت پدر ِتاریخ باشد که باشد...
انسانِ نئاندرتال وُ پیته ی کانتروب
گنجینه های خاک باشند که باشند...
برای دلِ تنگِ تو چه فرقی می کند مادرم
که انسانِ پکن آتش را اول بار شناخته؟
یا کودکی که به زعم ِخود اول بار آتش را فهمید؟!
قرنِ هفده و هجدهِ کتاب هایم را که پاک کنم
کتاب هایم کمی از هیاهو وُ قیل وُ قال آرام می گیرند
تو بگو کدامین سال های عمرت را پاک کنم
که آرامت را ببینم...

تقصیر که نداشتم...داشتم؟

2006-11-21T14:42:00.000+03:30

همراهِ تو که می آمدم
بی اختیار، ابری بالای سرم نمی دیدم
معلوم نیست...
با چشم هایی که دیگر نمی دانم
از همان روز ِاول رنگی داشتند یا نه!
چیزی نگفته ام!
تقصیر که نداشتم... داشتم؟
نقشی از کودکی ام بود
چشم می گذاشتم و تا صد می شمردم
می خواستم چشم که باز می کنم
پیدایت کنم
پیدا نمی شدی اما!
چندین و چند ماه
کار ِمن بود بازیِ قایم باشک با تو
چشم گذاشتن و نیافتن
پشتِ همان رنگها
که روانِ من وُ تو را باز می شناسند با سردی وُ گرمی اش
صورتی بود یا نارنجی؟
آبی،سبز،
شاید هم قرمز...

راستی آن روز...
رنگِ لباست را یادم نیست!
کفش هایت را اما چرا
خاکی بودند و شلوارت، که تا رویشان آمده بود...
لم داده...بر آن مبل های مشکی ِنرم
که بوی چرم می دادند کمی!
چیزی نگفته ام!
نترس!
آمده بودم شیر نسکافه بُخورم و بروم
نسکافه یا قهوه؟
فرقی ندارد
شیر هم داشته باشد
شیرین هم باشد لطفاً
تلخش را نمی خواهم!
نسکافه اش را خوردم...
و خدا می داند که نخوردم!
و تا به الان
مزه ی هیچ یک از آن ده ها و ده ها
شیشلیک وُ استیک وُسیب زمینی وُ
لازانیا وُ باقالی پلو وُ میرزا قاسمی وُ جوجه وُ
قارچ وُ ذرت وُ ساندویچ را نیز یادم نیست!
خوشمزه بودند اما!
و هیچ کس نفهمید ...
خودم اما دیدم...

راستی پیدا که شدی
دیگر نمی خواستم هم بازی ات باشم
آخر می دانی؟
تو بازی ام را بهم می ریختی
من چشم می گذاشتم
و تو همان جا پشتِ من می ایستادی
تا صد شمردنم که تمام می شد
می خندیدی وُ می گفتی:
پیدایم کردی! حالا برویم چیزی بخوریم!
بی آنکه پیدایت کرده باشم من...
جمعاً چهار بار سینما رفتیم
دو بار هم در پارکی نشستیم وُ حرف زدیم
بیشترش را خوردیم
آنقدر که دیگر، مزه ها از هم پاشید
و رنگها رو به پختگی و کهنگی رفت...
تقصیر که نداشتیم... داشتیم؟
خدا خوب می دانست؛
جاده ی مه آلود را کجا نقاشی کند!
و به جای تابستانی که دوستش ندارم
پاییز و زمستان را آشنایی مان دهد...

التهابِ هوس هایم خوابیده است!
"هوس ندارم" بگویم، گو بهتر است
رنگهای سرد را بوسه زده ام انگار...
که لبهایم چنین کبود است
و دست هایم این چُنین سرد...
دلم که می گیرد
مدام چشم هایم را می بندم
که چشم گذاشته باشم
و تو بروی تا پیدایت کنم...
خنده ات را می بینم
پیدا نمی شوی دیگر چرا؟!
دلم سخت تر می گیرد
باید بروم کنار ِدیواری، سرم را به زمین بچسبانم
و پاهایم را بالا گیرم
اینگونه، ساعتِ شنی ِدرونم، از نو،
به پیکره ام تیک وُ تاک می دهد
شنها که از دل کم شوند و روانه ی مغزم شوند
دو پا می ایستم و می بینم؛
از نو، دوباره، آن ذراتِ منفک
حالا، دل را پر شده انتظار می کشند...

گاهی خواب، مهیای آرامش است
اگر روحت نرود به ناکجا آبادی در دور!
لجم می گیرد گاهی اوقات
نمی داند مگر روح ِمن است؟!
یک شب می رود سورئال کار می کند با آن پسرک!
یک شب می رود کبریت ها را آتش می زند
که بوی گوگردش مغزم را بسوزاند!
یک شب هم خدا می داند
با آن مردمانی که هر کدام را که چشم باز می کنم
در ذهن می بینم و در عالم ِبیداری هرگز،
قصه گفتنش را دیگرچیست!
بماند از آن شب ها که از برج ها پایین می پرد
و در قبیله ها سوارکاری می کند
جسم ِمن سنگ کوب می زند هزاااار بار!!
بیدار که می شوم؛
خسته ام، و استخوان هایم درد می کنند
انگار رفته ام مزرعه ای را شخم زده ام
لجم می گیرد از روح ِپر مدعایم!
که خوابِ من، شهر ِبازی هایش را مهیاست!
برخی شبها تا دمدمای صبح بیدارم...
مبادا هوس کند
برود با آن سیاهِ بلندِ وحشی ِزمخت همخوابه شود!
هر چند می گوید او به سراغم می آید!
و من آن سبزه ی بی مدعا را طالبم!

آن شبها که می آید سراغ ِتو
تو خوابی و معلوم نیست؛
روحت کجاها سیر می کند...
آرام کنارت می خوابد و نگاهت می کند
گاهی هم که دست هایت از هم باز است
یواشکی سر بر بازویت می گذارد
و خود را به خواب می زند
به من که باز می گردد
آرام است... بی هیچ دَلَم دیمبایی!
این خواب ها را، آن اول ها بیشتر می دیدم...
تقصیر که ندارم... دارم؟
حس هایم بهم ریخته اند!
مثل ِکتابخانه ای که کتاب هایش،
سر ِردیف وُ جایگاه خود نیستند
کتابی جستجو می کنی
پیدا نمی شود
یا امانی برده اند
یا از ابتدا نداشتی اش!
یا گم شده است
میانِ آنهمه ردیف های پر کتاب!

حس های گم شده...
کمی کله پا شده ام...
دائم، هوس ِحسی نو...
waiting for the miracle to come
Let`s do something crazy,
Something absolutely wrong
تقصیر که نداشتم...داشتم؟
I know it must have hurt you,
Lets do something crazy
There`s nothing left to do…
جور ِدیگر، بگذار باشم...
دائم، هوس ِحسی نو...
Got to go on waiting…
Of course you say you can`t complain
تقصیر که نداشتم... داشتم؟
کتاب ها را بهم ریختم...
پیدا نمی شود چرا؟!
لای این بود؟ یا آن دیگری؟
تو ندیدی اش؟! یک ورق قرص...
اسمش ؟ یادم نیست!
You wouldn`t like it, baby.
I know you really loved me…
I know it must have hurt your pride
To stand beneath my window
روحم، هر جا که خواست برود
نه! تقصیر ندارم که ندارم! دارم؟!

به دنیا که آمدم/ بکارت احساس یا لختی گوشت؟!

2006-11-06T13:16:00.000+03:30

به دنیا که آمدم؛
یادم رفت نسبتم را با دنیا بپرسم!
باید می رفتم انار ِآب لمبوی مادرم را
که به هنگام ِدردِ زاییدنم از دستش افتاده بود
و دانه های رنگ باخته اش همه جا پر بود را جمع می کردم.
دنیا برایش چه فرقی می کند
خانه مان حوالی کدامین میدان بود و
بوی آش ِکدامین همسایه دلِ مادرم را برده بود؟!

به دنیا که آمدم؛
بندِ نافِ نو زاده ام به حکم ِسر رسید قراری نُه ماهه بریده شد.
و من از وقتِ تولدم و کمی قبل تر
آن وقت که رحم ِمادر را می کاویدم
داستانِ خود را دارم و شما هم...
از پله ها که پایین می آیم
نکند ناغافل دستی از تاریکی بر شانه ام بزند
و من از ترس ِافتادن چنگ بر دستِ در تاریکی برم...
آخر می دانی؟ ترس از تاریکی ندارم
از افتادن چرا!

به دنیا که آمدم؛
راستی زمانِ دنیا آمدنم را یاد داری؟
نه، نداری!
گم شده ها هم تاریخ ِمیلادِ خود را به یاد نمی آرند
یکی دارد راست می گوید... دیگری دروغ...
معلوم نیست از کجا تا کجا بوی عفن ِماندگی خواهی شنید!
دنیا هم مرا نگفت چه تعبیری است از بودنِ پاییزی ام...
آهان!
چیزی یادم آمد!
پاییزییم من! پاییزی ام...

رسیده ام به جایی که هر روز کوچه ای را از سر می گیرم
به انتها که می رسم...
بن بست است.
بن بست ها بوی کاهگل می دهند.
من هم بوی کهنگی...
به بلندی که می روم
دستم به آسمان که نمی رسد هیچ
دور هم می شوم
شاید بعدها گفتم:
قله ای را فتح کردم.
و برای مردی که نگاهم می کرد، دست تکان دادم.
شاید بعدها گفتم:
بیست وُ دو سال زندگی
و آخر، به دستِ فراموشی می رود و همین.

تو هم به من بگو:
مثل ِمن بی حساب وُ کتاب
جا پای قدم های مانده بر خیال می گذاری یا نه؟
تو هم به من بگو:
آهسته تر خواهی رفت و همه جا را خواهی جُست.
و آن وقت که ملکه ی شب از دلِ خاک سر برون آرد
دلتنگِ بیست وُ یک سالگی وُ همه ی روزها وُ لحظه هایش می شوی...
تو هم به من بگو:
اشک ریختن می دانی
راستی، من آرامم و دنیا هم
یکی دارد راست می گوید... دیگری دروغ...
چه فرقی می کند دنیا را،
اگر ملکه ی شبم گل ندهد؟!

راستی مهم است باکره باشم؟!
و وقتی از من می پرسی معصومی و پاک ؟
بگویم نیستم. و بخندی وُ بگویی نه!!
راستی بکری احساس را گفته اند یا لختی گوشت؟!
من همخوابه ی مهربانیم
یقین بدار، پرده ی دل سپردن وُ
دوست داشتن وُ
دوست داشتنم را مدتهاست دریده اند.
من همخوابه ی صداقتم
ایمان بدار، دست نخورده وُ تازه نمی یابی مرا...
کلاهِ خود را قاضی کنید
اگر کلاهی بر سرهاتان مانده!
از ترفندهاتان با خود بگویید
حال بکارتِ احساس یا لختی گوشت؟

صحبت از تازگی شد
راستی، تاریخ ِمیلادم را یادت آمد؟
باران که می بارید
دختر یا پسر بودنم که به حتم فرقی نمی کرد
دختر بودم اما!
و روز ِبیست وُ یکم
آهان!
چیزی یادم آمد!
پاییز است و آبان...

دست نزنید

2006-10-31T16:10:00.000+03:30

به مغازه ها که می روم دلم می خواهد دقیقاً چیزهایی را دست بزنم که رویش نوشته است؛
" دست نزنید "
دلم به اندازه ی تمام ِجنس های دست نخورده ی مغازه ها حرف زدن می خواهد!
حیف که مدت هاست جنس ِحرف هایم، چیزی از شمار ِشکنندگی دست نخورده ها گشته و تلنگر ِهجاها و آواها حکم لمس ِسرانگشتان ِحواس پرتی را دارد که از برای بی احتیاطی-اش به همه چیزها برچسبِ دست نخوردگی زده اند…

بوسه های آرتیستی

2006-09-30T11:12:00.000+03:30

کتابِ چرکنویس را می خوانم. چرکنویس ِبهمن فرزانه. تقریباً نصفش را خوانده ام. از وقتی شروعش کرده ام، نه که دلم بگیرد! نه! انگار در کوچه باغ های کتاب مشق ِدلتنگی می نویسم. این روزها دیگر نمی توانم بگویم هوا عجیب پاییزی است. خوب دیگر پاییز است. گویی وسطِ حوض های بی آبِِ آن خانه های قدیمی نشسته ام و همه تقویم هایم را یک به یک نگاه می کنم... از سال ِ80 تا 85...

در طریقت رنجش ِخاطر نباشد می بیار

هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

نمی دانم، شاید به راستی طبع ِغم پرورم در نگاشتن، بیشتر و بیشتر از خوش نوشتن می جوشد و می تراود! شاید مضارع ِزیستن، کمتر از ماضی و مستقبلش، حرف برای از زبانِ من گفتن داشته باشد. شاید یکی از هزاران عادتِ بدِ من، تنها به دنبالِ سری است که با تکان های پی در پی اش لحظه های هر چند گذرای ماتمم را تصدیق کند!

من، نه که شاد نبوده و نباشم! اما نمی دانم چرا بیشتر از لحظه های خوش و خرم و با طراوت، لحظه های دلتنگی، بغض و گلایه را غریبانه دستِ نوازش می کشم.

به آسانی، با انداختن ِجسمت بر روی تخت و روشن کردنِ یک عود. آنهم نه از آن دست عودهای گندِ بو و مزخرف که به قولِ اِلی بوی شاش می دهند. چیزی شبیه ِNight Queen و یک موسیقی که خواننده اش کوهن باشد با آن صدایش که نمی دانم چرا دوستش دارم. و هوایی که لرزه به اندامت بیاندازد و مجبور شوی از حالتِ طاق باز به پهلویی مُچاله شوی و بالشی را هر چه محکم تر به خود بچسبانی...

آن هنگام هزارانِ حس ِگنگ را از ابتدا و انتهایی نامعلوم چندین و چند بار مرور می کنی. آنقدر که دیگر شبی از یادآوری اش خسته می شوی. یک آن بر می خیزی و در تاریکی شب، چراغ روشن کرده یا نکرده، ورق پاره ای برمی داری و به رسوایی ِاندیشه هایت، آنهم در نازل ترین کیفیتِ نگارشی ِممکن می پردازی. وقتی تمام شد نه که راضی باشی. نه! چرا که نوشتن نمی دانی. و رسوایی ات دوباره از نو شبیه به گلایه های کودکانه ی اندوهناکی گشته که عده ای را با خواندنش از غم ِنداشته ات در عجب می کنی و دیگرانی را در حسرت و اندوهی دروغین و گذرا سرگردان !

نمی دانم؛ کتابِ چرکنویس را که امشب تمام کنم. به حتم در یکی از آن اتاق هایی که درهای یک به یکش رو به ایوان باز می شد و تا به این ساعت دیگر پر شده از اشباح است می خوابم. و به حتم خوابِ صدها بوسه ی آرتیستی می بینم! شاید هم گفته های بهرام را تکرار کردم. " که پس چنین است؟ عشق، زمرد است، آب زرشک است، درشکه سواری است؟ " شاید هم قاسم را خواب دیدم با همه دوشس ها و کنتس هایش! چقدر مهربان بود در این کتاب... بالاخص زمانی که شما را تو می گفت! شاید هم آن دخترک شدم اما با جسارتی وصف ناپذیر! فعلاً که مانده ام باقی کتاب را بالای درختِ گردو بخوانم یا زیر ِطاقی نسترن...

آدمک

2006-09-12T18:10:00.000+03:30

و چه انبوه مجانین!
و چه انبوه خموشین!

و چرا هیچ کسی دم نزند
خلق، چرا خندانید؟
و دمی بعد به چون ابر بهار می بارید؟

گر چُنین است
بخندیم و بخندند
بگرییم و بگریند

بیایید، بمانیم
و بخندیم
به یکتا گل ِپژمرده ی قالی

بخندیم،
به عکس ِشتر دشتِ خیالی

بخندیم،
به هر سکه ی این قُلّکِ خالی

بخندیم،
به تقلید، به هر خنده ی فانی

که شاید بفهمیم همه ما
آدمک های سیاهیم
روی دیواره ی این خانه ی فانی

روزگار طرفه

2006-09-04T13:53:00.000+03:30

برخی آدم ها از جنس ِمرگند بعضی از جنس ِزندگی. در این بین عده ای هم هستند که همه هستی شان را می بازند تا جنس ِزندگی گیرند. حسرتا که نمی دانند همه آنچه باختند همه آنی بود که زمانی زندگی می کردند.

نزدیک به سه ماه و کمی بیشتر در میانِ عده ای زیستم که فهم ِبرخی شان را آسان دیدم و درکِ مابقی شان را نیاز به گذرانِ زمان و فرصتی بیشتر، که دیگر مجالی از برایش نیست!

روزگار ِطرفه پر بود از منیژه نیکخواه، خانم موسوی، الناز میرطالبی، ساناز امیری، سپیده سعدی پور، شیما وحبی، خانم طالبی، آقای عرفانی، مرتضی نیتی، گویا دلاوری، نعیم تدیّن، آقای ارجمندی، زنوزی، علی منوچهری، بیدقی، حسن زاده، نعیمی، امیر علی، امیر محسن سلمانی، کیانوش، توماس(!)، میشا، مانی و پویا و بادکوبه ی بزرگ و بابک (بادکوبه ی کوچک) و حتی انسیه و مریم...

و لحظه های من برای اندک مدتی در میانِ این فضا و اعضایش گذشت. در یک روز ِعادی، در آن اتاق، که پر بود از موسیقی آنهم آهنگِ انتخابی ِگویا که در آن روز ِخاص برگزیده بود. بهترینشDance me کوهن بود و بدترینش یک آهنگِ ریتمیک که مدام تکرار می شد و تکرار می شد و حتی در لحظه ای که صدایش در پایین ترین حالتِ ممکن بود باز هم شنیده می شد! - دقت کرده بودم این آهنگ که نه میلی برای شنیدنش داشتم و نه اشتیاقی برای یادگرفتن ِاسم خواننده اش منفور ِاکثر ِبچه ها بود. تا صدایش کمی بیشتر بلند می شد یا زیادی شنیدن ِاجباری اش تداوم می گرفت اعتراض ها بالا می زد! - برایم جالب بود گستره ی لذت های شنیداریِ گویا در سطح ِوسیع و کاملاً متفاوت از هم بود.

خلاصه آنکه موسیقی بود و اینترنت... من بودم و دیدن و لذت بردن از کار ِتک تک بچه های آن اتاق ... بالاخص طرح های نعیم و اگر بخواهم از آنها و کارهاشان و حس و حالِ خودم نسبت به یکایکشان بگویم سخن به درازا می کشد. همه چیز هنر بود و زیبا و اندیشه هایی بارور که اگر من جای بابک بودم قدرش می دانستم و بیشتر در عمل نشان می دادم.

روزگار طرفه شاید مجالی بود برای یافتن و آموختن. ذره ای خود شناسی که لازمه اش با مردم بودن بود. آنجا اولین بود و تجربه ای هم سان تا قبل از آن هرگز نداشتم. میان صدها تلاش و یک خواهش که در همه عیان بود و در من نه! من ذره ای نیز آنجا قد کشیدم با دلی ناآرام که مدام تمنای کندن و رفتن داشت. چرا؟ نمی دانم! - شاید چون آنجا به واقع حرفی برای گفتن نداشتم و کوله ام برای بساط کردن خالی بود. و شاید چون آرامش را واقعی نمی دیدم و تصورم، بهره بری از نوعی دوستی بود! - به هر جهت کمی خود را دیدم کمی مردم را. و باز دل یاری نکرد... نهایت دوستانی یافتم دوست داشتنی، زمانی را گذراندم به یاد ماندنی... و دل کندم و رفتم چونان عادتِ همیشگی...

یاد آن شب ها خوش

2006-09-01T15:23:00.000+03:30

و دلم سخت گرفت...
یادِ آن شب ها خوش!
و مرا باش که اشک، پی جاری شدنش بی تاب است

یادِ آن شب ها خوش،
که دلم راهِ خطا می آموخت
و حقیقت به بلندای دروغ در سخن پر می زد

یادِ ایام ِخزان دیده به خیر
یادِ آن وهم ِدروغ
یادِ آن اوج ِغرور

یادِ خوش باوری و دل بستن
یادِ بخشیدنِ آدم به هوای رستن
یادِ ایام ِخزان دیده به خیر

یادِ تو،
یادِ خدا،
یادِ خودم در پس ِدیروز به خیر !

83/10/18

چای و بیسکویت

2006-08-21T21:44:00.000+03:30

وقتی کاری شروع می شود در ذهن ِخُردم بهترین سرانجام تداعی می شود. یک برنامه برای انجامی بی دغدغه شکل می گیرد. تصوری که باوری عامه اش می پندارم. ذهن ِآحادِ ملت را پر از لذتِ اندیشه های محال می بینم. پر از هیجانِ خواستن های بی بدیل.

می گویند شاعرانه می بینم آنجا که واقعیت ظالمانه حکم می دهد. می خواهم بگویم فرا واقعی می بینم آنجا که باورهای شعر گونه ام ملتمسانه بر پیکره ی تصمیماتم چنگ می زنند.

زندگی تلویح است. تکرار است. بازخوردِ من و تویی در لفافه ی ذهن های شکل گرفته در میانِ ورق پاره های اندیشه های این و آن است. می دانم ذهن تغییر می کند. اندیشه دگرگون می شود. علم و ایمانمان در نوساناتِ آموخته ها، دیده ها و شنیده هامان به دگردیسی می رسد. تا آنجا که در خود حل می شویم و دیگر حلال!

تصورم این است من در اثباتِ خود به انکار دست می زنم. به دنبالِ لکه زداها نمی روم. به خشکشویی می روم و می دهم کل ِپارچه ی درونم را یک رنگِ یکپارچه ی هم رنگِ لکه ی نقش بسته بر پیرهن ِجانم زنند.

من عملاً در 22 سالگی 16-17 سالگی ام را زیست می کنم. همه چیز را به یکباره رها می کنم. آنهم برای لحظه ای گذرا که خستگی در آغوشم می کشد. مبارزه کردن نمی دانم. لذتِ برد را نچشیدم. یک ظاهر ِگول زنکِ سه نقطه مآب. برای آنها که مرا زندگی نکرده اند یا به واقع از قماش ِخودِ منند.

یاد دارم در این به ندرت خواندن هایم این جمله را زیبا یافتم "برنده کسی نیست که امتیازهای بیشتری دارد در واقع کسی است که امتیازهای کمتری از دست می دهد." با حساب های سرانگشتی ام تا به الان به نتیجه ای نرسیدم که سر آخر خود را بازنده یابم یا ... به هر حال حساب، حسابِ 22 سال است. زمان می برد مو به مو با چُرتکه ی زوار در رفته ای به حسابرسی ِاعمال و امتیازهایت بنشینی.

ذهنم خسته است. - فکر ناجور لطفاً موقوف! :D نه یأسی است و نه حسی از مرگ... یقین بدار این یک، دیگر زندگی است. - پس خسته ام...آنقدر خسته که راه رفتن را یادم رفته. غذا خوردن را هم! به قولِ رفقا چای و بیسکویتی شده ام... هوا گرم است دوستان... چای نمی چسبد...بیسکویتِ خالی! معده دردی ،باید، شاید، اما...

مجال

2006-07-24T11:40:00.000+03:30

سرخی لبانت،

از فشار ِلب و دندان هایم را

مجالِ التیامی نبود؟

که پیش از پژمردنِ طراوتِ بوسه ام

زبانِ گزیده ات را،

به بوسه ای دگر،

کنون

درد می کشی؟!!

یادته نی نی ؟

2006-07-21T20:48:00.000+03:30

یادته نی نی؟ یادته؟ یه محل بود با کلی بچه، کلی بچه از جنس ِمن و تو... هم جنسای من هم بازی تو بودند و هم جنسای تو هم بازی من... بازی من قایم باشک بود و بازی اونها گرگم به هوا... من تیله بازی می کردم اونا مار و پله... من تاب خوردن دوست داشتم اونها سُرسُره بازی... من هم بازی می خواستم واسه لِی لِی اونا هم بازی واسه... خوب من عروسک بازی نمی کردم. خاله بازی دوست نداشتم. معلم بازی حوصلمو سر می برد. خمیر بازی بلد نبودم. همین شد که هی چشم گذاشتم ... چشم گذاشتم... چشم گذاشتم...

تا صد، ده تا ده تا می شمردم... دددده... بییییست... سیییییی... چهل... پنجاه... شصت... هفتاد و هشتاد و نود و صد...بییییام؟ قایم شدید؟ اومدما... یادته نی نی حوصله ی همه از قایم باشکای من سر می رفت. آخه من زودی همه رو پیدا می کردم. می خواستم که پیداشون نکنم. می خواستم مهلت بدم بیشتر تو هیجانِ گم شدنشون بمونن ولی نمی شد. می خواستم برای یک بارم شده یکی ساک ساک کنه و نوبتِ من برسه که برم قایم بشم. همین شد که به اندازه ی کودکیم بازی نکردم. بزرگ شدم و تنها، و تو بزرگ تر و تنها تر...

یه روز اومدی گفتی بیا سوار ِتاب شو تابت بدم. گفتم نمی خوام - آخه دیگه بلد بودم تنهایی تاب بخورم - گفتی من از تاب دادنِ دیگران لذت می برم بیا تابت بدم. نگات کردم دیدم چیزی ازم کم نمی شه. تو حظِ خودتو می بُردی و من لذتِ تاب خوردنِ خودمو... ولی اون موقع نمی دونستم با دو،سه بار تاب دادنم دیگه همبازیت می شم. آره همبازیت شدم. لحظه به لحظه، نفس به نفس، دقیقه به دقیقه باهات دویدم، خندیدم، فریاد زدم، گریه کردم و زندگی، آره نی نی باهات زندگی کردم. بیشتر از ده ها بار چشم گذاشتی و پیدام کردی. بیشتر از ده ها بار چشم گذاشتم و پیدات کردم. به مطلوب رسیده بودم. یه همبازیِ بی غل و غش، بی شیله پیله... ولی...

یه روز که داشتی موهامو ناز می کردی گفتی بیا بریم محلمونو بهت نشون بدم. گفتم محله ی شما مگه اینجا نیست؟ گفتی نه! یه کم دورتره... گفتی بدو برو اون دامن کوتاه نازتو بپوش، بده مامانتم موهاتو دُم ِموشی کنه. گفتم مگه نمی شه با همین لباسا بیام. گفتی هیچ ایرادی نداره هر جور دوست داری بیا ولی خوب اونجوری بهتره. زودی رفتم دامن کوتاه نازمو پوشیدم. یه نگاه کردم دیدم اگه به مامانم بگم موهامو دُم ِموشی کنه کلی سؤال جوابم می کنه. خودم زودی همونجوری بچه گونه موهامو بستم و اومدم. وقتی رسیدم بهت، گفتی ناز شدیا. دستمو گرفتی و بدو رفتیم.

وقتی رسیدیم محلتون فهمیدم اونجا کجاست. یه قدم رفتم عقب. گفتی نمی آیی؟ یه لحظه مکث کردم گفتم نه! آخه می دونی نی نی محله ی شما یه ذره با محله ی ما فرق داشت. غریب نبودنِ من تو اون محل از روی بچگی و سادگیم نبود. می خواستم که بیام. می خواستم که ببینم. می خواستم که سرکشی کنم! همین شد که زودی دستمو گذاشتم تو دستتو گفتم نه بریم، میام...

حالا نی نی خیلی وقته من مسافر ِاین محل و اون محلم. از اولم خوب بلد بودم هم بچه های محل ِخودمونو راضی نگه دارم هم بچه های محله ی شما رو! می دونستم با بچه های محله ی خودمون چه جوری باید قایم باشک بازی کنم و با بچه های محله ی شما چه جوری گرگم به هوا... خوب آخه نی نی فرقی نمی کرد. همه بچه بودیم. همه دلمون بازی می خواست.آره همه دلمون بازی می خواست.

این وسط نمی دونم چرا من سردرگُم بودم. همه چی خوب بود. عالی نبود، ولی خوب بود. کافی نبود، ولی خوب بود. خوب بود نی نی، فقط خوب بود. نگاه که می کنم می بینم بین ِمحله ی شما با ما، یه محله بود که فقطِ فقط من توش بودم و من! خواستم تو رو هم راه بدم ولی نشد. حالا زیادم فرق نمی کنه. غصه نخور که راهت ندادم. آخه من از آخرین باری که چشم گذاشتم دیگه نخواستم کسی رو پیدا کنم. به خودم مهلت دادم... ده روز، هر روز ده بار از یک تا صد بشمارم اینبار نه ده تا ده تا بلکه یکی یکی... تا شاید این دلم دوباره بخواد پیدات کنه. ولی افاقه نکرد نی نی... حقیقتش بدتر شد که بهتر نشد. شمارشم طولانی تر شد که تندتر نشد... حالا دیگه خسته ام نی نی، از شمردنم خسته ام، از قصه گفتنم خسته ام، از این که بیام بشینم اینجا یکی بود یکی نبود بگم و بخوام خودم و تو رو گردِ همه محله ها بچرخونم و بگم چی بود و چی شد، چه کردیم و چه نکردیم، چرا هم بازیت شدم و چرا دیگه الان نیستم، چرا راضی شدم تابم بدی و الان حتی دلم نمی خواد دیگه تاب بخورم، نی نی از همه ی اینها خسته ام...نیومده بودم قصه بگم، نیومده بودم گریه کنم، نیومده بودم اشکاتو در بیارم، نیومدم... خودت گفتی تمومش کن. تموم کردم نی نی... دیگه نیا اینجا که منو بخونی و تو هم بخوای گریمو در بیاری... برای این یکی هم معذرت...

نی نی؟ نی نی؟ با تواَم... خوابت بُرد کوچولوی من؟ می خواستم بگم قصه تموم شد ولی تو که خوابت بُرده عزیزکم... قصه ی من تموم شد عزیزم... تموم شد نی نی ِمن...

یک دیوانه ی آرام ِ دیگر

2006-07-17T23:04:00.000+03:30

امروز به حمام رفتم و مغزم را با آبِ فراوان شستم! کاری نداشت. شیر ِآب را که باز کردم طبق ِمعمول زمانی را خرج ِتنظیماتِ دمای آب کردم. نه زیاد گرم که در بخار حمام گم شوم و نه آنقدر سرد که صدای دندان به هم خوردن هایم را بشنوم.

وقتی زیر ِدوش بودم به یکباره همه وسواسی که خرج ِتنظیماتِ حرارت آب کرده بودم فراموشم شد و نا خواسته آبِ سرد را تا انتها باز کردم. صدای نفس نفس زدن هایم در زیر ِآب و مویی که بر اندامم سیخ بود همه نشان از سرمای بی حد و حصر آب بود. قطره های آب بر روی پوستم سُر می خورد و به پایین می آمد. دیگر وقتش رسیده بود که مغزم را بشویم !

در مقابل بخشی از دیواره ی حمام که تیز و بیرون زده بود ایستادم. سرم را به آهستگی عقب بردم و با شدت و حدّتِ بی شماری به دیوار کوبیدم. گرچه همه جا خونین بود و چشمانم سیاهی می رفت ولی توانستم سر ِشکافته شده و مغز ِبیرون زده ام را بر قسمتی از دیواره ی شفافِ حمام ببینم. به زیر ِآب رفتم. خنکای آب را حس می کردم که از شکافِ سرم می گذشت و مغزم را قلقلک می داد. آهااااااااا... لکه ی سیاهی که کل ِمغزم را به گند کشیده بود را دیدم... خواستم انگشتی را از شکافِ سرم داخل کنم و ...

اَاَاَاَاَاَاَاَ... دوباره اینها آمدند... لعنتی ها... عوضی ها... قرمساق ها... ولم کنید... ولم کنید کثافت ها...

به زور خواباندنم. به زور درمانم کردند. حتی دیگر تا مدت ها حق ِغلط خوردن در خواب را نیز ندارم. چرا نمی فهمید عوضی ها که این کمربندی که مچ ِپاها ودور دستانم را بی حرکت ساخته تا چه حد آزارم می دهد. چرا نمی فهمید؟ هان؟ سرم کمی درد می کند. فکر می کنم به خاطر ِنوکِ آن سوزنی است که تا مغزم فرو می کردند و سرم را به اصطلاح ِخودشان می دوختند. ولی دردش زیادی زیاد نیست. ولی این آشغال های بی پدر و مادر نمی دانند من کمی از آن لکه ی سیاه را شستم. چرا نمی فهمید باید ما بقی اش را نیز می شستم وگرنه کل وجودم را سیاهی می گیرد. ولی نشانتان می دهم. بگذارید از این بی تحرکی خلاصی یابم. نشانتان می دهم. اینبار آن لکه را می بُرم با همین تیغی که از آن مجنون ِپانسمان کن ِعوضی کش رفتم. شاید هم کل ِسرم را بیخ تا بیخ بُریدم و به کل از شر ِآن لکه رهایی یافتم. ولی نه! با سر بریده مگر می شود آش خورد؟

این لکه ی سیاه چیزی شبیهِ همان مژه ی سیاهی است که در میانِ انبوه مژگانم تمنای کنده شدن می کرد. وقتی مژه هایم را می کندم دردِ آن مژه ی شیطان محسوس تر می شد. یک آن می دیدم کل ِمژه هایم را چیدم و آن یکی سر ِجایش استوار ایستاده. آن موقع موچین راهِ علاج ِخوبی بود. بعضی وقت ها نیز همین حس ِمژه ی دردناک را در درونم دارم. انگار چیزی آن تو نیز تمنای چیده شدن دارد. یکبار نشستم و بخشی از درونم که موی دردناکی در آن سبز شده بود را به آرامی شکافتم. موچینی برداشتم تا به محض ِدیدنش آن را از بیخ بکنم. اما این عوضی های بی کله دوباره سر رسیدند و دست و پایم را بستند. آنقدر مسکن و قرص به خوردم دادند که تا هفته ها نئشه بودم.. اما این احمق ها نمی دانند که من از هفته ی سوم به چه امر خطیری مبادرت کردم. دیگر قرص هایم را قورت نمی دادم. آنقدر قرص هایم را از حلقم بیرون کشیدم که حلقم تکه تکه شد. ولی می ارزید که از کرختی و نئشگی بیرون بیایم و امروز صبح بتوانم به دور از چشم ِاین سفید پوش های کودن یک دوش ِحسابی بگیرم.

الان که نگاه می کنم می بینم باید با آمپول ها و قرص هایی که از کله ی صبح تا به حال این از خدا بی خبرها به خوردم دادند مشنگ باشم و در هپروت! اما چرا نیستم، نمی دانم. شاید هم باشم اما در خلسه ای دیگر! به هر حال نمی دانم چرا موی دردناکی که در درونم ریشه کرده بود نیز خشکیده، فکر کنم تشنگی کشیدن هایم افاقه کرده و بی آبی دمار از روزگارش در آورده چون دیگر درد نمی کند. حتی آن لکه ی سیاه نیز گویی پاک شده دیگر حسش نمی کنم. ولی... ولی یک چیز دیگر... بی خیال یادم نیست... بی خیال دیوانه ها ...

پ ن: یک دیوانه ی آرام

هیچ گاه بر نگرد

2006-06-18T21:18:00.000+03:30

چند قدم عقب تر... بازم عقب... یه کم به راست... حالا یه ذره به چپ... آهااااان... بازم چپ،چپ، چپ... خوبه،خوبه... تکون نخور... نه نه بازم برو عقب، منظره ی پشتت خیلی نازه... حیفه! این جوری تو کادر نیست. آفرین دُخمل خوب... یه کم دیگه... دست به سینه ام وای نستا! روسریتم در بیار... یه ذره بیا این ور... آهااااان... عالیه... زیاد نخند... معمولیه معمولی... نگام کن... فقط به من نگاه کن... آفرین خانومیه من... آماده ای ؟!!

حال که تکه های بریده ی این عکس را کنار ِهم می چینم همه اینها مرور می شود. نرم نرمک می رفتیم. اما آنجا که در میانه ی راه جاده خاکی شد و آفتاب به سرمان زد دیگر یارای رفتنمان نبود. گفتیم عکسی بگیریم و همه پیش تر ها را در آن جای دهیم. همه آنچه پشتِ سر گذاشتیم. همه آنچه بود. همه آنچه نبود.

حال که دارم تکه های این بود و نبود ها را کنار ِهم می گذارم؛ می بینم دیگر هیچ برگشتی نیست. حقیقت این است که آرام ِواقعی، امانم را می بُرد. وقتی می دیدم دارمت یا مرا داری همه حس های سرگشتگی ام فروکش می کرد. من با در کنارت بودن حس ِسکون و راحتی ِغریبی داشتم. آرامی که حرارتی نداشت و چیزی در درونش کم بود. مطلوب، پیش رفتن و جستجوی آن اسطوره ی ذهنم بود که یقین داشتم هیچ گاه نبوده است و نخواهد بود. مطلوب، تکرار ِیکباره و دوباره و صدباره ی هیجان ِدیدار نخستین بود. و کاش همه ی آن اسطوره ی من بودی و نه ...

اینبار رفتنت طولانی تر بود. امروز، روز ِسوم بود. همیشه ی خدا، زودتر از زود به هر بهانه ی احمقانه ای بر می گشتیم. اما اینبار نه! همه بارهای پیش می دانستم برگشتت یعنی دوباره از نو بودن. اینبار می دانم برگشتت نیز بودنی به همراه ندارد. پس نخواهی بود... امروز با غیر ِخود، -یک دیگری- تصورت کردم. آزار دهنده بود. زودی از فکرش بیرون آمدم و خود را با دیگری تصویر کردم. اولش قدم از قدم بر نداشتم. یادِ تو و آن دیگری ات که افتادم؛ دیگر رفته بودم... امروز به چند ماهِ آینده نیز فکر کردم. رضایت یا شکایت؟ توفیری نداشت... حال که نگاه می کنم؛ می بینم با تو هم تنها بودم. و حال تنها بی تو تنهاتر... راستی آن شب دستم را از روی اِکراه و ناراحتی کنار نکشیدم. آن شب دستانم در میانِ دستانت هیجان، ضربان و التهابِ روز ِنخستین را برایم به همراه داشت. خجل بودم از چندی قبلم که در اندیشه ی بی تو بودن گذشته بود. دستانت را کنار زدم چرا که لذتی که می بُردم به حدی بود که بعدها وجدانم را قِلقِلک می داد...یک چیز ِدیگر امروز نگاهت کردم. یکباره و دوباره و سه باره... نگاهم نکردی! نگاهم نکردی...

همه تکه هایش را کنار ِهم گذاشتم. دیگر زیبا نیست. شکست هایش، قلبم را خنج می زند. همه اش را دور ریختم. همه اش را ! هیچ گاه بر نگرد... هیچ گاه...

و دیگر نبودی

2006-06-10T21:12:00.000+03:30

...

اولین روز، روز ِاول، اولِ این روز، آغازین روز، روز ِآغازین، شروع ِیک آغاز، آغاز ِیک شروع... دلم گرفت... دلم گریه می خواست... مطمئنم اگه کسی اینجا نبود زار می زدم.

فکر می کنی... خیلی عالیه... من عاشقه این تنهایی اَم ... دنبالِ اینم چند روزی در ماه تنها باشم... نمی شه که از صبح تا شب...ولی چه حالی کردم... چه صفایی می کنی الان... سری قبل کلی خرج کردم فرستادمش ترکیه... ای سری می خوام بفرستمش سوئد...

دلم بدجوری گرفته... اندیشه ات می کنم... بغض امانم را بریده... آن روز، نهایت آمدی.

...

خوب بود. خوب هست. دلگیر نیستم. خسته و غمین نشدم. نهایت تو بودی.

...
حتی اندیشه ات را اندیشه کن. چند روزی گذشت... سکوت... باد... پنکه... شیشه... در این حجم ِشیشه ای نشسته ام... یک روز ِبی نصیبِ دیگر!

*" انسانِ امروز انسانِ انتظارهای بی پایان است. گویی زندگی خود را هر روز صبح به روزی دیگر به تعویق می اندازد. آرزوهای او زنجیر ِپوچی است که تا بی پایانِ جهان ادامه می یابد و این است که به زندگی ِاو معنا می دهد. "

امروزم را نیز تو بودی.

...

گرفتار ِاستحاله اَم! آری، به استحاله دچارم! و باز بودی.

...
.
.
.
و باز هستی... و هستی... و هستی... و هستم...سخت تر از پیش در آغوشم بگیر... بوسه کن... همه جودم را غرق ِبوسه کن...چه می دانی؟ آخِر، چه می دانیم! نزدیک تر بیا... دستانت به گِردم حلقه کن... آری، اینگونه... آرررری، محکم تر... آررررررررری، سخت تر...بگذار از درد فریاد زنم...بگذار آه کشم... تقلا کنم...آخِر، امروز خواهی بود و فردا شاید! و تنها شاید ... دیدی؟ حتمی نیست... تنها یک امکان است. دستانت را از هم باز کن. کردی؟ خود را در آغوشت پَرت کردم. خوب دستانت را ببند. دیگر باز نکن. باز نکن. آخِر فردا... شاید... چشمانت را ببند... چشمانم را بسته اَم... چنگ در گیسوانم زن... تنها یادت باشد دستانت را از گِردم باز نکنی. باز نکن... هرگز... سردم می شود... به خود می لرزم... چشمان تو بسته است. نمی دانی چشمانِ من دیگر باز است؟ محکم... آها... محکم تر... هوم... خیلی محکم تر...
_ آخ! یواش تر... دردم آمد... آرام تر...
دیدی دستانت را از گِردم باز کردی! دیدی! باز کردی!
و دیگر نبودی…

---

* در انتظار گودو

سیبمو پس بده ارشیا

2006-05-20T16:10:00.000+03:30

_ می شه سیبمو پس بدی؟ اونجوری نشین اون بالا... تند تند گازش نزن... می دونی که نمی تونم تنهایی بیام اون بالا... بدش به من...با تواَاَاَاَاَاَم پسره ی نادووووووووون!

نادونم خودتی... این دیگه سیبِ منه... اونجوریم پاهاتو زمین نکوب، بهت نمی دمش...

_ مگه نگفته بودی با هم دوستیم، پس چرا داری اذیتم می کنی؟!

دوستی ربطی به این چیزا نداره! تو کوچولویی نمی فهمی...

_ اونجوری گازش نزن... تموم می شه... داری گریمو دَل می آریا... دادم فقط نگاش کنی... نگفتم که مالِ تو!

خوب می خواستی ندی... گریمو دَل می آریم نه! در می آری...بعدشم من که اَزت نخواسته بودم... پس وای نستا اون پایین... هی هم نِق نزن...

_ پسره ی پُر رو، پسره ی خِنگ، پس من بودم می گفتم پریِ خوبم، پرنیای نازم بیا سیبتو از وسط نصف کنیم؟ هان؟ من بودم گفتم نصفِ بیشترش مالِ تو، نصف کمتر ِمالِ من؟ هان، من بودم؟! من بودم پُر روووووووو!
.
.
.
_ ارشیا؟ ارشیا؟ ارشششششششیییییییییییییییییییا؟!

هوم؟ چی می گی؟

_ منو باش که اولش دلم سوخت... دادم نگاش کنی... بعدش یه ذره بیشتر دلم سوخت... گفتم باهات نصفش کنم...ولی الان خیلی بیشتر دلم سوخته...

یعنی راضی می شدی باهام نصفش کنی؟

_ آره خوب، شاید نصفش می کردم باهات... ولی دیگه چه فلقی می کنه الان... تو که نصفِ مالِ خودتو خوردی... از نصفِ مالِ منم حتماً چند تا گاز بیشتر نمونده...

بازم کوچولویی حرف زدی! چه فلقی می کنه نه! چه فرقی می کنه.

_ چه فرقی می کنه که چه فلقی می کنه یا چه فرقی می کنه! اصلاً دوست ندارم بزرگونه صحبت کنم. با غلط غولوط حرف زدن کِیفش بیشتر ِ... ولی ارشیا شایدم چون بزرگ تر از من بودی نصف بزرگَ رو می دادم به تو... شایدم نصفِ مالِ خودمم می دادم به تو! تو ترسیدی ارشیا... ترسیدی سیبمو بهت ندم... اگه بهت نمی دادمش هم، بازم حقم بود. آخه سیبِ خودم بود نه مالِ تو... ولی من که آوُرده بودم با تو بخورمش...ولی دیگه نمی خوامش... مالِ خودت ارشیا... مالِ خودِ خودت...

حالا چرا غمبرک زدی اون پایین... بیا دستتو بده به من بیا بالا...
.
.
.
پری؟ پریِ نازم؟ پرنییییییییییییان؟

_ هان؟

هان نه! بله. چرا صدات می کنم جوابمو نمی دی؟ بیا دستتو بده بیا بالا پیش ِخودم... تو که دوست داشتی همیشه بیایی این بالا همه جا رو از این بالا ببینی...پرنیان، من سیبتو نخوردم... نگاه کن اینجاست تو دستم... داشتم ادا در می آوُردم... دیدم تواَم باورت شد خواستم شوخی کنم... بیا دستتو بده من... آشتی آشتی... بیا پریِ نازم...

_ ارشیا؟

چیه پرنیان!

_ سیبِ تموم شد؟ هان؟! تمومش کردی؟ ناراحت نباش ارشیا... سیبم مالِ تو، آب نباتامم مالِ تو، کلوچه هامم مالِ تو...بیا پایین ببین تو کیفم چه چیزا داشتم... پُر بود از شیرینی و میوه... از همونا که تو دوست داشتی... همشو آوُرده بودم با هم بخولیم...بیا ارشیا... بیا ناراحت نباش... من دیگه دوست ندارم تو کمکم کنی تا بیام اون بالا... هر چقدرم که بالا رفتن از بلندی رو دوست داشته باشم... هر چقدرم که اون بالا قشنگ باشه...بیا ارشیا... بیا همش مالِ خودت...

حُباب گونه

2006-05-17T12:12:00.000+03:30

پیرزن هر روز بساطِ چای و نباتش به راه بود. هر روز صبح آن سماور ِپیزوری رنگ و رو رفته اش را با آن پارچ ِسفالی عهدِ اجدادش که از زور ِکهنگی همه طرحواره های رنگارنگش را از دست داده بود پر می کرد و ساعاتی را به گلایه با خود می نشست.

مدت ها بود تا او بلند می شد و خانه را به قصدِ کار ترک می کرد چشم هایم را که از دقایقی قبل به زور بسته نگاه داشته بودم باز می کردم. همان گونه نیمه عریان با موهایی پریشان و شانه نکرده به کنار ِپنجره می رفتم پرده را به کناری می زدم و بر لبه ی پنجره می نشستم و پیرزن را از برای خود مرور می کردم. پیر بود و فرتوت، تنها بود و رنجور، خسته بود و پر گلایه، پر از حکایاتی که آنقدر از برای خود گفته بود و گفته بود که من نیز همه را از بر بودم. حکایتِ آن سماور قدیمی اش و اینکه چطور راضی شده بود به ازای دو شیشه ترشی خانگی و یکی دو کیسه گردوی پوست شده و نصفِ بیشتر دارای اش به حاج ابراهیم ِسماورباشی، سماور ِنفتی نازنینش را برقی کند. یا حکایتِ آن خانه ی زیبا با آن حیاطِ همیشه سبزش و درختانی که گرداگردش را محصور کرده بود. من نیز آن درختان را دوست داشتم گویی در پس ِشاخ و برگ های آن درختانِ قطور ایمن بودم و پنهان. وقتی آن گونه آنجا می نشستم ترسی از برهنگی و آشفتگی نداشتم. ترسی نداشتم از دو چشمی که چونان من که پیرزن را زل زده، مرا زل زده باشد.

هفته ها می شد در خلسه ای تلخ گم بودم. نه او مرا می دید و نه من او را. کل ِروز تنها بودم و تکرار ِتنهایی از برایم به عادتی دیرین بدل شده بود. هیچ چیز آزارم نمی داد. هیچ چیز غمگینم نمی کرد. هیچ چیز خلافِ تصوراتم نبود. دلگیر نبودم. خسته نبودم. همه چیز خوب بود. هنوز به او ایمان داشتم و یقینم باقی بود. تنهایی ام نه به اجبار، بل به خواستِ و خواهش ِدل بود. هیچ تعریفی از حسی که گرفتارش بودم نداشتم.

هفته های اول کتاب خواندم و کلی فیلم دیدم که همیشه دیدنشان فرصتی اینگونه می طلبید. هفته های بعد با کلی دوستِ آشنا و غریبه سرخوش بودم و زمان را گذراندم و به این ور و آن ور رفتم. این هفته های اخیر کارم شده بود به کنار ِپنجره آمدن و چند ساعتی پیرزن را چشم دوختن و داستان ها و گلایه های او را گوش دادن. بعد بلند می شدم و سلانه سلانه به حمام می رفتم. یک، تا یکی و نیم ساعتِ تمام آنجا می ماندم. دیگر چونان گذشته فکری نمی شدم. کلی زیر ِآب شعر می خواندم و وَرجه وورجه می کردم. حُباب درست می کردم و از دیدنشان سیر نمی شدم. گاهی در ِحمام را باز می گذاشتم تا حُباب هایم قدرتِ مانُور ِبیشتری داشته باشند. آخر حمام خانه ی ما کوچک بود و حُباب هایم گاهی زیادی بزرگ بودند.

گاهی اوقات حوصله ی حمام رفتن را نداشتم. وقتی او از خانه می رفت تندی بلند می شدم و باز به کنار ِپنجره می رفتم اینبار با یک جاسیگاری و چند نخی سیگار. هیچ گاه از سیگار کشیدن حسی آنچنانی پیدا نکردم. از این رو هیچ گاه خود را سیگاری نمی دانستم. ولی نمی دانم چرا این روزها زیر ِقولم زده بودم و باز از نو سیگار می کشیدم. البته مطمئن بودم که او از شکستن ِعهدم بویی نبرده است چون به حتم با دانستنش چونان گذشته با من برخورد نمی کرد. یک بار به من یادآور شده بود که از چیزی بیشتر از سیگار کشیدن یک زن بیزار نیستم. از نوع گفتنش خوشم آمده بود. نگفته بود از چیزی بیشتر از یک زنِ سیگاری بیزار نیستم. گفته بود از سیگار کشیدن یک زن بیزارم.

نمی توانم بگویم حُباب درست کردن را بیشتر دوست داشتم یا سیگار کشیدن را این دو از باقی ِروزم که به درست کردن ِشام و جمع و جور کردنِ خانه می گذشت جذاب تر بود. من اجباری به انجام ِهیچ کاری نداشتم. او راضی بود من کاری نکنم تا کاری را خلافِ میلم انجام دهم. نزدیک به نُه ماه از ازدواج ِرسمی مان می گذشت. ولی اگر از من می پرسیدند ما سه سال و نُه ماهِ پیش رسماً با هم بودن را عهد کرده بودیم و تا آخر ِهمه چیز رفته بودیم. و اگر دستِ من بود هیچ گاه با چندین و چند امضاء رسمیتی به هیچ با هم بودنی نمی دادم.

دلگیر نبودم. خسته نبودم. همه چیز خوب بود. سیگار، حُباب... حُباب، سیگار...پنجره، پیرزن... پیرزن، پنجره... خاطره، او... او، خاطره...اینان را یکبار که در حمام حُباب درست می کردم بلند بلند می گفتم. نمی دانم چه شد که یکهُو جو گیر شدم و همان گونه خیس ِخیس ظرفِ حُباب سازم را بر داشتم و تندی به کنار ِپنجره آمدم. بعد به طرفِ اتاق ِمجاور ِاتاق خواب رفتم و کشویی را باز کردم و سیگار و فندکم را بر داشتم. آنقدر در این ما بین عجله به خرج دادم که یکبار با آن پاهای خیس بر روی سرامیک سُر خوردم و نزدیک بود با مُخ نقش ِزمین شوم. دیگر جلوی پنجره بودم. قبل از کنار زدن پرده متوجه خود شدم. دومرتبه به سمتِ حمام رفتم و حوله ام را برداشتم و با عجله به تن کردم.

سیگاری را روشن کردم و پنجره را باز کردم. ظرفِ حُباب سازم را برداشتم شروع به ساختن ِحُباب کردم. پُکی به سیگار می زدم و حُباب می ساختم. حُباب ها از طبقه ی سوم می رقصیدند و پایین می رفتند. بعضی شان همان ابتدا از هم می پاشیدند. برخی دیگر تا میانه ی راه دوام می آوردند. دودِ سیگار هم در هوا پخش می شد. باز پُکی دیگر و حُباب هایی دیگر. فضا پُر بود از دود و حُباب. آخرین پُک را به اولین سیگار زدم و با کل ِدودش حُبابی ساختم به چه بزرگا. داشتم حُبابم را با چشم دنبال می کردم که میانِ زمین و آسمان یکهُو از هم پاشید. باز دودِ سیگار در هوا پخش شد و به بالا رفت و ذراتِ کف و آب چون قطره های باران به زمین ریختند. آنقدر سرگرم بودم که اصلاً متوجه پیرزن نشدم که با تعجبی بس وافر مرا زل زده بود. تا او را دیدم و او نیز نگاهم را دید خنده ای سر داد که مات و مبحوط ماندم. انتظار نداشتم کسی با دیدن آنگونه ی من بخندد. پیرزن خندید و خندید و لحظه ای بعد با همان صدای نحیفش فریاد زد: "دختر با موی خیس الان سرما می خوری اونجا لباس بپوش بیا پایین پیشم با دودِ قلیون بیشتر حال می ده" مانده بودم چه باید بگویم. لبخندی زدم و پنجره را بستم و پرده را کشیدم.

فردای آن روز دیگر به زحمت چشمانم را بسته نگاه نداشتم. زودتر از او از رختخواب بیرون آمدم. مقابل ِآیینه ایستادم. گیسوانم را شانه زدم و چشمانم را با سرمه سیاه کردم. سایه ی یاسی ام را پشتِ چشمانم کشیدم. رژ ِملایمی به لبانم زدم. لباس خوابم را از تن درآوردم و لباس ِمناسبی پوشیدم. کنار ِتخت نشستم و با لبخندی صدایش کردم. بیدار شد.

_ تو شبیه کدوم یکی از حُبابای منی؟

هان؟

_ پرسیدم تو کی قرار ِاز هم بپاشی؟

چی می گی تو کوچولو برای خودت! بیا بگیر بخواب بینم. امروز نمی رم سر ِکار... می خوام ببینم توی فسقلی چی می گی...

دستم را گرفت و در کنار ِخود خواباند. تو را نیز چونان حُباب هایی که ساختم با نفس هایم عینیت بخشیدم. تنها به حکم ِنفس هایی که هم تو را از آنم کرد و هم... حُباب گونه ای بودی... دمیدم... لذت بخش... زیبا... دیدنی... و اما... نه همیشگی... و ای کاش همیشگی... فردا روزی پوسته ی تو نیز نازک می شود و فشار ِبرون و درون در هم می آمیزد. بی صدا چونان حُباب ها از هم می پاشی. نفس هایم بقای همیشگی به هیچ حُبابی نبخشید. هیچ حُبابی کمتر از چند ثانیه در نفس هایم نرقصید... از هم می پاشی! می دانم...
محکم از پشت بازوانش را به دورم حلقه کرد. سرش را بر روی صورتم گذارد و در گوشم به آرامی زمزمه کرد...

دیگه عهدتو می شکنی دیگه... دوباره سیگار می کشی دیگه!

_ خسته می شی تو ام... می دونم... یه روز خسته می شی... از دستِ من... از دستِ نفس هام... نگو که نمی شی... مثل ِحُبابام... تو اوج ِخوشی از هم می پاشی...

ای بابا... دیگه حُبابم شدم دیگه... دستِ شما درد نکنه...بگیر بخواب بینم... دختره ی نیم وجبی... نمی خواد چیزی بگی اصلاً...

_ ولی از هم می پاشی... پیرزنِ هم اینو می دونست... می گفت زندگی حُباب نیست. می گفت می تونی بشینی و برای همیشه حُباب بسازی و رو حُبابا هم سوار بشی ولی نمی تونی بری و تا نهایتِ همه چیز رو ببینی... آخه بزرگ ترین حُبابا هم فقط چند ثانیه زنده می مونن...می گفت کاری نکنم همه... می گفت تو یه روزی خسته می شی... اینو می دونست...
اینو می دونست!

یک نگاه یار من

2006-05-15T14:02:00.000+03:30

موسیقی این وب خیلی شنیدنی ِ
چندین و چند بار شنیدنشم برام کافی نبود.

...

یک نگاه یار من
می برد صبر و قرار من
کند به راحتی شکار من
دهد آزار من

زلف ِسیه اش ببین
روی زیبا و مه اش ببین
با نازنین نگه اش ببین
که چه بی گناه است

شادی آن است که گیری دلبری نکو
فروشی هر دو جهان بر یک تار مو
مهرش عشق است و روح است و جان است
عشقش کامی ز هر دو جهان است

روی ماهش یک سو
با نگاهش بر او
تاب سنبل روی گل دارد آن گیسو

یک نگاه یار من
می برد صبر و قرار من
کند به راحتی شکار من
دهد آزار من

زلف سیه اش ببین
روی زیبا و مه اش ببین
با نازنین نگه اش ببین
که چه بی گناه است

دیدم چشم مست یار
روی مهوش نگار
برده هوش و روانم
ترکش کی توانم

چه بود ای چرخ کهن
گر می مانست عشق من
پر از ناز و کرشمه یارم
می گفت دوستت دارم

…